Nükleer Tartışmaları
02-03-2010 tarihinde editör tarafından
Önsöz
Greg Mello Bu tartışma başladı Los Alamos Çalışma Grubu 10 Şubat 2010, Atom Bilimcileri Bülteni için yorum yazdı. Onun yorumu bu sitede yayınlanmıştır ve bir cevap yazdı. Daha sonra Mello-Knight döviz yanıt nükleer konularda, nükleer silahsızlanma çabaları ve uzman liderleri çeşitli davet etti.
Tüm anlaşma ve anlaşmazlık pek çok önemli noktalara dokunuyor bu tartışmanın on katılımcılar (aşağıdaki listeye bakınız) olmuştur. Bu uzmanlar, aktivistler ve daha geniş vatandaşlar arasında devam etmesi gereken bir tartışma.
Bu sayfadaki kronolojik yanıtları derlenmiş ve sayfanın üst kısmında veya sırayla her bölümün alt kısmında navigasyon düğmeleri sekmeler tarafından ayrı ayrı erişilebilir hale.
Ayrı ayrı sekmeler tarafından erişilebilir - Bu derleme sonunda: Ben diğer ilgili ilanları bir seçim (Addenda sekmesi) ekledik.
Ben bu tartışmanın sesinizi eklemek için teşvik etmek, bunu yapmak için hareket ettirilmelidir. Ben burada herhangi bir bilgili, düşünceli ve saygılı bir bakış açılarını sizlere sunacağız. Site iletişim formunu kullanarak parçanın gönderin.
Charles Knight editör
Tartışmayı kronolojik katkıları - her sayfanın üst kısmında bulunan sekmeler gitmek
Craig Mello, Los Alamos Çalışma Grubu, Atom Bilimcileri Bülteni özgün yorum
Charles Knight Projesi Savunma Alternatifler, Mello yorumlarına cevap
Craig Mello Charles Knight yorumlara yanıt verdi
Martin Senn, U., Innsbruck, Mello özgün yorumları ile ilgili www.armscontrol.at yanıt verdi ve özenli
Bill Hartung, Silahlar ve Güvenlik İnisiyatifi, Yeni Amerika Vakfı, Mello-Knight döviz yanıt
Paul Ingram, BASIC, Mello-Knight döviz yanıt
Küresel Güvenlik Enstitüsü,, Jonathan Granoff, Mello-Knight döviz yanıt
Todd İnce, Küresel Sıfır, Mello Knight döviz yanıt
Yaşanabilir bir Dünya için Konsey, John Isaacs, Atom Bilimcileri Bülteni Mello yanıt
Silahların Kontrolü ve Yayılmasını Önleme Merkezi, Robert G. Gard, Atom Bilimcileri Bülteni Mello yanıt
Craig Mello, Atom Bilimcileri Bülteni Isaacs ve Gard yanıt
Robert G. Gard ve John Isaacs, Atom Bilimcileri Bülteni Craig Mello yanıt
Matthew Hoey, Askeri Uzay Saydamlık Projesi, Mello-Knight döviz yanıt
Obama'nın silahsızlanma paradoksu
Craig Mello Atom Bilim adamları, 10 Şubat 2010 Bülteni.
http://www.thebulletin.org/web-edition/op-eds/the-obama-disarmament-paradox Craig Mello kuruluşu yöneticisi ve kurucu Los Alamos Çalışma Grubu .
____________
Prag Geçen Nisan ayında, ABD Başkanı Barack Obama bir konuşma yapan birçok önemli nükleer silahsızlanma için bir taahhüt olarak yorumlamışlardır.
Ancak şimdi, Beyaz Saray, warhead harcama tarihinin büyük artar istiyor. Warhead harcama onun isteği tamamen finanse edilirse, gelecek için vaat daha da artar, tek bir yıl içinde yüzde 10 artacak. Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nda, Obama'nın cömertlik en büyük hedef, yüzde 22'lik bir bütçe artışı, 1944 yılından bu yana en büyük görecekti. Özellikle, iki katından daha fazla, dolayısıyla yeni nükleer silah üretmek için bir on yıl bir taahhüt var sinyalizasyon yeni bir plütonyum "pit" fabrika kompleksi için fon.
Yani başkanın bütçe onun silahsızlanma vizyonu ile uyumlu nasıl?
Cevabı basit: Obama, sahip olduğu herhangi bir kanıt, ya da bugüne kadar bu tür bir vizyonu vardı. Prag, bu yönde hiçbir şey söylemedi. Orada sadece aramaya bağlılığını "konuştu. . . nükleer silahların olmadığı bir dünya, "belirsiz bir aspirasyon ve hemen hemen soyutlama o düzeyde bir roman. O, bu arada Amerika Birleşik Devletleri "herhangi bir düşmanı caydırmak için, güvenli ve etkili bir cephanelik koruyacak ve müttefiklerine savunma garanti" dedi.
Nükleer silah ve hiç olmayacak beri boşuna değil "herhangi bir düşmanı caydırmak," Bu çok, çok aspirational oldu. "Herhangi bir" düşman sonsuz yenilik ve sürekli gerçek yatırım, Obama'nın sevk genişletilmiş caydırıcı yatırım da dahil olmak üzere gerektirir caydırmak "etkili" bir cephanelik için boşuna arama. Gibi yatırımlar söz değil, silahsızlanma, kadarıyla ABD stoklarında ilgili olarak Prag operasyon mesajı oldu. Aslında, Obama konuştuğunda kapsamlı caydırma önerilen yeni yatırımlar zaten Kongresi için paketlenmiş ediliyordu.
Onun sözde "silahsızlanma vizyonu yerine getirmek için" Obama Prag, hem de belirsiz sadece iki yaklaşım sundu. Birincisi, o azaltılması belirsiz konuştu "ulusal güvenlik stratejisinde nükleer silahların rolü." Bu ne anlama geldiğini bile aslında ne anlama geldiğini çok net veya. Büyük olasılıkla o ki, yetkililer zemin üzerinde gerçek gerçekler hakkında doktrin olarak nükleer karşı söylem-ne resmi ifade eder. İkincisi, Obama'nın "yeni bir Stratejik Silahların İndirimi Antlaşması [BAŞLAT] Ruslar." Müzakere söz kadarıyla konuşmasında nükleer silahsızlanma gitti, böyle oldu.
Tabii ki, Obama da onun yönetiminde derhal Kapsamlı Test Yasağı Antlaşması'nın henüz alınmamış bir eylem ve ABD silahsızlanma tamamen ilgisiz bir onaylanmasını takip edeceğini söyledi. Konuşmanın geri kalanını onun yönetiminde aramak için planlanan çeşitli silahların yayılmasını önleme girişimlerine ayrıldı.
8 Temmuz'da Obama ve Rusya Devlet Başkanı Dmitry Medvedev, anlaşmanın girdi, tam yedi yıl sonra 500 ile 1.100 arasında bir yerde stratejik dağıtım araçları ve 1,500 ila 1,675 konuşlandırılmış stratejik savaş başlığına, elde edilecek çok mütevazı hedefler için kendi ülkelerinde işlediği, onların Ortak Anlayış açıkladı yürürlüğe girmiştir. Toplam cephanelik numaraları stratejik savaş başlığına sahip dağıtım alınır ve yerleştirilir, değişmez bir rezerv de uyarı etkisi. Antlaşma nonstrategic savaş başlığı etkilemez. Bu daraltılmasını gerektirmez. Hans Kristensen Amerikan Bilim Adamları Federasyonu açıklandığı gibi, ABD ve Rusya beklenen dağıtımları teslim araç sınırları değiştirmek için, eğer varsa, biraz gerektirir.
İronik olarak, Moskova Antlaşması ve George W. Bush tarafından sipariş edilen diğer emekli altında 4.000 veya daha fazla ABD savaş başlıklarının emeklilik PDF Obama'nın silahsızlanma açısından yaptığı her şeyi aşmak mümkün olabilir. Stoğu ve silah karmaşık gelince, Bush'un özlemleri Kongre sonunda izin daha çok daha şahin vardı. Savaş başlığı için Real bütçeleri görevdeki son üç yılda düştü. Şimdi, Yürütme ve Kongre'nin her iki meclisinde kontrol eden Demokratlar, kongre kısıtlama onun yokluğu dikkat çekicidir. Obama, ağırlıklı olarak "silahsızlandırmak" gibi görünüyor Bush zor yetki ve finanse etmek için bulundu. Aynı önerilerin bazı farklılıklar kongre direnç.
Son Mayıs Obama düz warhead harcama için çağıran Kongresi onun ilk bütçe gönderdi. O zaman, yönetim hala değiştirme ve warhead yetenekleri genişleme doğru ölçülü bir yaklaşım gösteren.
Bu Beyaz Saray için önemli bir upgrade için fon talep etmek için bir Pentagon talep acquiesce geçen yılki bütçede dedi dört B61 nükleer bomba sadece 20 yıllık bir artı yaşam yayım programını tamamlamış olan türevleri-one. Önce silahlı hizmetler komiteleri tarafından istenen büyük bir nükleer strateji gözden açıldı bu bütçe sadece bir gün önce serbest bırakıldı. William Perry, Los Alamos ve tekrarlayan Soğuk Savaş fikstür James Schlesinger yöneten şirketin yönetim kurulu üyesi tarafından yönetildi. [Tam açıklama: Perry de Sponsorlar Bülteni Yönetim Kurulu üyesidir.]
Artan harcamaları ve silah geliştirme için raporda yer alan tavsiyeleri hızlı şahinler kesinlikle savunma için bir toplanma noktası egzersiz noktası olarak hizmet vermeye başladı. Genel olarak, bu tamamen analiz eksikliği ve sık sık olgusal yanlış, büyük oranda geri dönüştürülmüş Soğuk Savaş kavramları bir conclusory pastiş oldu. Ancak Beyaz Saray, ne de önde gelen kongre Demokratlar ne sonuçlara herhangi bir kamu direnci veya çürütme sundu.
Daha da büyük ölçüde, idare içinde nükleer kısıtlama muhalefet Ulusal Nükleer Güvenlik İdaresi (NNSA), Pentagon, STRATCOM ve Kongre'nin her iki partinin ilgilenen oyuncular hızlı bir şekilde her zamanki redoubts gelen ortaya çıktı. Pentagon konuları bağımsız bir anlayış geliştirmek için Beyaz Saray'ın yeteneği hakkında ciddi sorular bırakarak Clinton yönetiminin bazı tanıdık yüzler eklendi Plus, Obama NNSA az yerde anahtar Bush atadıkları sol Kongresi şimdiki bırakın.
Her iki şekilde de, potansiyel antlaşma onay Beyaz Saray'ın düşüncelerini kesinlikle önemli bir faktördür. Senato Cumhuriyetçiler, beklendiği gibi, herhangi bir anlaşmayı takip BAŞLANGIÇ dikkate onay için önce önemli nükleer yatırımları talep ediyorlar. Demokratik şahinler, domuz eti-barrel çıkarları New Mexico Senatör, Jeff Bingaman, tehlikede özellikle güçlü olanları da onaylanma sürecine memnun gerekir. Tüm bu son Obama bütçe nükleer şahinler "önleyici teslimiyet" bir tür talep yapar. Yani devlet başkanı, silahsızlanma "vizyon" olup olmadığını ya da ilgisi yoktur. Önemli olan bütçe talebi ve Kongre bunları onaylamaz olup somutlaşan politika taahhütleri vardır.
Talep ölçekte yatırımlar hepimize kesin bir dille kabul edilemez olmalıdır. Ülke ve dünya iklim değişikliğinin gerçekten kıyamet güvenlik sorunları ve ulaşım yakıtları başgösteren sıkıntıları karşı karşıya. Ekonomimiz çok zayıf ve öngörülebilir bir gelecekte de öyle kalacaktır. Genel bir askeri bütçesi, 1940'lardan beri herhangi bir büyük olarak gömülü nükleer silah harcamaları, önerilen artışlar bir sözcüsü bu ayakta tutan temel değerlere hizmet yenilenen politik bağlılık çağrısı veya herhangi bir toplum olmalıdır.
Bu değerler, şimdi doğru olanı hakkında belirsiz, ya da isteksiz veya savaşmak için bir Beyaz Saray tarafından ciddi tehdit en azından.
Mello Charles Şövalye yorum
Mello, Obama yönetiminin sırasında nükleer kaldırılması doğru az ilerleme var neden olacak açıklayan iyi bir iş yapar. Ayrıca, iyi bir durumda mevcut yönetimin Bush mümkün olduğundan daha büyük bir dereceye kadar nükleer silah karmaşık beslenme doğru yöneldi gibi görünüyor yapar. Kim düşünce istiyorum!
Ama Mello bir kaç puan üzerinde özlüyor. Bir o çok hızlı Obama, Prag'da belirtilen nükleer kaldırılması aspirasyon kovar bu. Bu birkaç kelime biraz politikası üzerinde etkili olabilir, ancak George W. Bush, belirgin bir şekilde bu tür özlemleri terk edene kadar tüm atom çağı idarelerinin söylemini bir dönüş işaretleyin. Bu söylemler değer nedir? Değer bir şey, ama çok değil çoğunlukla kaldırılması etrafında organize edenler için güven verir.
İkincisi, Mello Obama konuştuğunda ...
... "Bizim ulusal güvenlik stratejisinde nükleer silahların rolünün azaltılması aslında ne anlama geldiğini bile ortalama, ya da ne kadar net.
Aslında, Obama'nın bu beyanı, çok özel ve önemli bir şey ifade eder. ABD, birkaç on yıl boyunca, tüm diğer ulusların (bkz. üzerinden konvansiyonel gücünün egemenliğini görülmemiş bir düzeye ilerlediğini Bernard I. Finel ABD konvansiyonel askeri gücün stratejik anlam). Bu diğer ulusların nükleer silahların atılmasına katılmak için ikna edebilirsiniz eğer ABD bu noktada bile daha stratejik avantajı kazanıyor öngörürsünüz olabilir (bu stratejik formül bir resmi bildirimde için Bkz. Ulusal Savunma Üniversitesi Başkan Yardımcısı Başkan Biden Kullanıcı konuşmasını 18 Şubat 2010.) Bu gerçekten büyük bir özlem!
Nükleer egemenliğine geleneksel egemenliğinin Bu bağlantı, Mello yazısında diğer eksiklik bana getiriyor. Nükleer kaldırılması (in) uluslararası güvenlik sistemi önemli bir yeniden yapılanma olmadan mümkün olacaktır. Bu ülkelerin ABD geleneksel grev tamamen savunmasız kalırken Neden Rusya ya da Çin sakınmaktır nükleer silah ya da Kuzey Kore ve İran bunları elde etmek için çabalarını terk edecekti?
Nükleer silahsızlanma için popüler çabaları liderleri neredeyse bu stratejik sorunu asla tanımayacağı. Kaldırmak için hiçbir planı (ya da bir plan için ihtiyaç bile farkındalık) ile yer silahsızlanma önünde büyük bir engel bırakır çünkü bu, onların neden bir zarar bulunuyor.
Nükleer silahların kaldırılması için bir anlaşma olasılığa ABD ilk konvansiyonel askeri gücü aşağı çekmek isteyecektir. Ve ABD'nin konvansiyonel askeri güç derin bir beraberlik aşağı eşzamanlı bir küresel güvenlik için sorumluluk daha fazla sürebilir uluslararası yapılar kurmak olmalıdır.
Böyle bir yetki ve sorumluluk transferi büyük olasılıkla bir gün olur, ama biz bu yolda şu anda kesinlikle değildir. Obama bile aspirationally değil, peşinde değildir olduğunu bir kez daha "değişim".
Craig Mello Charles Knight yorumlara yanıt
Ben yorumlarınızı mükemmel olduğunu düşünüyorum. Beni ben tamamen katılıyorum ile ikinci biri ile başlayalım. Burada yaptığımız çalışmalar [Los Alamos] Çalışma Grubu bölüm çünkü odağı bitişik iki büyük nükleer silah laboratuarları, siyasi, coğrafi ve dolayısıyla nükleer silah konuları vurguladı.
"Tam spektrum üstünlük" için küresel ölçekte bir aspirasyon ifade askeri politikaları ve yatırımların yarattığı nükleer silahsızlanma için bariyer neredeyse kesinlikle aşılmaz. Nükleer silahsızlanma şimdi dahili yanı var ve oldukça farklı bir ekonomik yapı ile daha çok daha farklı bir ulusal güvenlik anlayışı ile uyumludur. Iyi haber - ve ben Başka seçeneğim yok çünkü ilk bakışta görünmüyor olabilir, bunu iyi yapmak zorunda düşünüyorum imparatorluk başarısız olmasıdır.
, Obama'nın silahsızlanma tabloların sembolik değeri ile ilgilidir ilk nokta, aynı zamanda ses, ama ben burada sembolik değeri, yaptığı açıklamalarda, sivil toplumun gelişmesine yol açmıştır pasiflik ve uyum büyük ölçüde beklenen yarar olduğunu düşünüyorum. Propaganda için ne miktarda ve zorla silahsızlanma için çalışan kendilerini olmuştur edilmelidir olabilir aktörler ve güçler silahlarını aldı.
Hypocrisy gerçek ideal ödenen saygı olabilir, ama o, dürüst değildir, liderlik değildir ve bu durumda değerli bir şey üretmek değildir. Üretim kapasitesini arttırmak ve tüm yönleriyle, hem madden hem de sembolik olarak nükleer silahlar, daha az, daha fazla değil ciro: Şu anda, nükleer silah kurulması daha önce yerine ne yapmak izin veriyor.
Sözde Obama'nın silahsızlanma aspirasyon, etkinleştirme nükleer silahların tam boğazlı ciro ile karşılaştırıldığında hafif bir yankı.
(Ikinci) Obama silahsızlanma paradoksu
Martin Senn. Www.armscontrol.at, 10 Şubat 2010.
http://www.armscontrol.at/?p=758
Martin Senn Innsbruck Üniversitesi (Avusturya), Uluslararası Güvenlik öğretim görevlisi. Yaptığı araştırma odak nükleer silahların yayılması, sivil ve silahların yayılmasına karşı, hem de balistik füze savunma.
___________________
Craig Mello, federal bütçe talebi nükleer silah için fon artış Başkan Obama'nın nükleer silahsız bir dünya belirtilen amaç ters düştüğünü savunuyor hangi Atom Bilimcileri Bülteni web sayfasında bir op-ed vardır. Şimdi burada ikinci bir Obama silahsızlanma paradoks almak benim:
Diğer gün, DoD KMY İnceleme Raporu ile Okuma, iki şey gözüme takıldı:
Birincisi: "İdarenin herhangi bir ABD balistik füze savunma anlaşmalı koltuk reddetmeye devam edecektir." Rusya Federasyonu, rapor devletler gibi geliyor (s. 34) ile işbirliği bölümünde önceden kaba kez olacak. Rus siyasi ve askeri elitleri olarak daha saldırgan indirimleri art arda füze savunma anlaşması daha fazla indirim (ortak akılda-argüman "Rusya'da zaten silahsızlandırılması için vardır" varsa, Pavel podvig Kullanıcı blog bırakın ve kendinizi ve ikna izin gerekir bağlantılı. Aksine)
İkincisi, ve hatta daha da ilginç: Raporda ayrıca, ABD, geliştirme ve dağıtım üzerine vurgu koymak gerekir belirtiyor
... Yerdeğişir ve ölçeklenebilir hem de füze savunma. Taşınabilir varlıkların daha büyük bir tehdit baskını boyutu karşı artan kapasitesi sunan, kriz zamanlarında bir bölgede artış olabilir. Bu özellik aynı zamanda füze savunma bölgelerde nispeten hızlı bir şekilde taşımıştım üzere izin verir. Ölçeklenebilir varlıklar mevcut bölgesel mimarileri entegre edilebilir. (S. 27)
Buna ek In,, DoD niyetindedir,
... Bir uzaktan kumanda sensörü parça veri başlatılması değil, aynı zamanda Aegis radar dışındaki diğer varlıklar veri uplink yeteneği sadece 'uzak meşgul' teknolojisi geliştirmek. Bu önleme büyük aralıklarında tehdit füze yapmaya izin verir. "(S. 22)
Aynı sayfada bir resim ileriye tabanlı X-band radar ve, Aegis gemi hakkında bilgi sağlayan bir uzay tabanlı sensör gösterir.
Pekala, şimdi burada "Balistik Füze Savunma ve Stratejik İstikrar" Dean Wilkening 2000 Adelphi Kağıt kısa bir pasaj:
Üst kademe önleyicilerin takibi ve atış kontrol radarları menzilinin ötesinde uçuş yönlendirilir THAAD veya NTW [Navy Tiyatrosu Geniş] ABD'nin önemli bir kapsama sağlayabilir. Örneğin, doğru olarak takip verileri, ABD veya SBIRS-Düşük dışında bulunan yükseltilmiş erken uyarı radar sensörleri, ve bu parça verileri, kıtalar arası füze yörüngesi erken elde edilir varsayımsal THAAD, daha sonra uçuş önleyicilerin iletilir ICBM karşı ayak izi yaklaşık 1,100 km çapında bir daire için artırır. Bu kıta Amerika Birleşik Devletleri 10-12 siteleri kapsaması olabileceğini ima eder. Arasında üç ve dört NTW ayak izleri, bu koşullar altında gerekli olacaktır. Şu anda,, THAAD ne NTW ne toprak veya deniz bazlı radarlar hariç uçuş parça verileri kabul etmek için dizayn ediliyor. Ancak, SBIRS-Düşük dağıtıldığı, kötü korkan Rus planlamacıları, özellikle de uçuş önleme haberleşme sistemi bir gelecekte ABD NMD parçası olarak dağıtıldığında, bu üst kademe TMD önleyicilerin izi verileri kullanarak uçuş rehberlik olabilir inanabilirler sistemi. [Vurgu eklenmiştir]
Toparlarsak, Rusya ya da Çin, ABD taşındıktan ve / veya uzak sensörleri ile TMD sistemleri birbirine bağlayan yurt savunması artırmak için kudretini elinde oldukça, onların saldırgan cephaneliklerini azaltmak için istekli olacağını hayal etmek zor.
Bill Hartung Mello-Knight döviz yanıt
William D. Hartung Direktörü Silahlar ve Güvenlik Girişimi, Yeni Amerika Vakfı. O 15 Şubat 2010 tarihinde cevap verdi ve Obama yönetiminin nükleer silahsızlanma konusunda görüş Knight-Mello döviz .
_________________
Obama'nın özlemleri Prag'da yaptığı açıklamada ötesine. O yeni bir nükleer silahlanma müzakere ortasında
azaltma anlaşması, Rusya ile olası bir derin kesikler arayışı izleyin; Kapsamlı Test Yasağı Antlaşması'nın onaylanması ve bomba yapımında kullanılan malzemelerin üretimini yasaklayan bir anlaşma peşinde kendini kamuya açık taahhüt etmiştir.
(Fisyon Malzeme Kesim Antlaşması); (ilk ve BM Güvenlik Konseyi'nin bir toplantısına ev sahipliği yaptı, o ulusların puanları "gevşek nükleer" ve bomba yapımı malzemeleri emniyete almak veya yok etmek için planlar üzerinde çalışmak için bir nükleer güvenlik zirvesine ev sahipliği yapıyor ABD başkanı, çok sayıda kilit oyuncular silahsızlanma rehin güçlendirmek için) bunu yapmak için.
Bu değişikliklerin bazıları ABD konvansiyonel kuvvetler (örneğin Rusya ve yeni bir nükleer güvenlik önlemleri ile yeni bir indirim) büyük bir yeniden yapılanma olmadan oluşabilir.
Charles ABD konvansiyonel kuvvetler ve duruş değil, sadece Güney Asya (Hindistan ve Pakistan) ve Orta Doğu (İsrail, İran, ve ilgili soruların ana güvenlik dinamikleri bölgesel siyasette de anlaşılacağı gibi, ilk önemli değişiklik gerektirecektir bunun ötesinde her şey İsrail-Filistin setttlement dahil). Ve böyle karmaşık nükleer silah harcamalarının artırılması gibi eylemler tersine çevrilmesi gerekir.
Ama - bu faktörlerin çoğu nadiren ya da değil birçok kişi tarafından tam olarak tartışılan "sıfıra" savunucuları
Yani, ben Charles ve Greg tarafından yapılan noktaların birçoğu ile aynı fikirde sanırım, ama nükleer politikalarını ve duruşlar bazı önemli değişiklikler umudu vazgeçmeye hazır değilim. Benim izlenimim, ilerlemeyi imkânsız olduğunu farz sonra sözüne onu tutun Obama'nın taahhütleri alkışlamak ve gerektiği.
Paul Ingram Mello-Knight döviz yanıt
Paul Ingram, icra müdürü İngiliz Amerikan Güvenlik Bilgi Konseyi (BASIC) . O 15 Şubat 2010 tarihinde cevap verdi ve Obama yönetiminin nükleer silahsızlanma konusunda görüş Mello-Knight döviz .
_____________
Herkes bu zorlu dünya gerçekçi nükleer siyasetin de naif olmak için para etmediğini bilir. Ne daha az sıklıkla tanınır bir dünya küresel tehdit sıfır güven aşırı bir oyun oynamak için eşit derecede tehlikeli olabilir.
Bu yüzden, kanıt ve önceki tecrübelerine dayanarak yargıda bulunmak, sürekli ve karmaşık bir dizi kabul hesaplamalar navigasyona bu tuhaf ve zor bir dünya ile gitmek zorunda, güvendiğimiz ve bunu yapamıyoruz. Bu kadar dış politika konusunda kararlar görevlileri için karar vericileri etkilemek için çalışan bizler için olduğu kadar gider.
Yani bir Başkan ayağa kalkar ve bir dizi girişimde öneren ve yakın vadede somut taahhütler için sabırsızlanıyoruz, nükleer silahlardan arındırılmış bir dünya için taahhütler içinde içeren bir konuşma yapar, umutlu, ama saf değil öder. Başkan, onun uzun zamandır beklenen Nükleer Posture Review bir sürümünü yayınlamak için geldiğinde Ve biz çok yakın bir gelecekte bu umut ilk test var.
Başlangıçta bana NPR, START izleyin ilgili görüşmeler, bu yatırımlar ile Obama'nın görevi üstlenmektedirler oyun planına iç işleyişini yakından aşina değilim demek istiyorum. Altyapı bu yatırımların [silah karmaşık] sevmiyorum Greg daha bir daha. Ben onlar, ABD vergi mükelleflerinin kaynakları atık ve Amerika ve dünyanın mevcut bütçeleri ile altyapı, temizlik ve benzeri aşağı sarma ilerletmek için adamış, onlar olmadan daha iyi olacağını düşünüyorum.
Ama cidden, Obama'nın nükleer diplomasi tedavisi için birçok nedenleri ve bu yatırımlar orada kalır:
1) yeni bir hareket. Şimdi, bu gerçeği ulaşacak, ama Greg katılıyorum, bu pek büyük bir kutlama için bir neden.
2) bu ilgilendirmeyen somut uluslararası sonuçlar ötesinde Obama için bu bariz bir seçim faydaları vardır. Başkan Obama, aslında bu gündem üzerine sunar ve Başkanı olarak uluslararası sahnede sunan bir sonraki seçimlerde gelip sürece birkaç Amerikalılar, bu konuda farklı oy verecek. Aslında, gündem alaycı bir olsaydı, o daha büyük olasılıkla sonuna kadar sözlerini büyük ve teslimat zayıf bir başkan olarak izlenebilir - o gerçek olup olmadığını, bu olası ve çok iç karartıcı bir sonucudur.
3) İdare tarafından bu düzey için ekstra yatırım ihtiyacı üzerinde götürülüyor görünümü yanlış yönlendirilmiş olabilir, ama iç tutarlılık belirli bir düzeyde tutun. Dürüst olalım, siyasette birkaç şey saf ve basit, siyah ve beyaz vardır. Hatta JASON raporu, savaş başlıkları iyi durumda olduğunu işaret ederek, altyapı kendisi yatırım eksikliği ve meslek haline yetenek çeken meydan okuma ile ağır baskı altında olduğunu söyledi. Biz gelecekte de nükleer bir güç korurken, yavaş ve çok taraflı azaltmak için ihtiyaç duyduğu inanç çoğumuz için sinir bozucu olabilir ve hükümetler daha radikal bir vardiya için ihtiyaç henüz anlaşılmış değil nerede biz hala bir dünyada yaşıyoruz aslında vurgulamak duruşları, ancak bu vizyonu aykırı değildir. Ve sadece ilk adım iken, burada nükleer silahlardan arındırılmış bir dünya vizyonunu bağlılık net olarak izin, yine önemli bir tanesidir. Fransa merkezli Ve eğer, bu ne büyük bir adım bilirdiniz.
4) Belki de en önemlisi (herkes bu gün üzerinde duruluyor, Obama yönetiminin, ve kendimizi, Amerikalılar, Ruslar çoğunluğu gerçekçi getirmek nasıl stratejik olarak dikkate almak gerekir, ve Tanrı, bizimle birlikte Hintliler, Pakistanlılar ve İsrailliler bilir İranlılar ama bana güvenin, onlar) karşılaştırma kolay. Bu sadece, dünyanın en güçlü adamı bile pozisyonları devlet ve çoğunluğun muhalefete karşı girişimleri ile itmek için etkili değildir. Sen hala akılcı bir tartışma için elverişli değildir arası ilişkileri büyük bir kompleks web Kongresi, Amerikalıların insanlar ve daha sonra yurt dışında meslektaşları ikna etmesi gerekir, öğretim bırakın. Yumuşak nişan, başkalarının bakış açılarını açıklık, çeşitlilik takdir, ekip çalışması ve silahsızlanma için gerekli süreci oluşturmak için politika çalışmaları dışında birçok diğer ortak becerilerimizi alır. Ve bu bina güven alır. Ve muhtemelen tür yatırım gerektirir ki bugün tanıklık ediyoruz.
Jonathan Granoff Mello-Knight döviz yanıt
Jonathan Granoff başkanı Küresel Güvenlik Enstitüsü . O 15 Şubat 2010 tarihinde cevap verdi ve Obama yönetiminin nükleer silahsızlanma konusunda görüş Knight-Mello döviz .
Jonathan Granoff yazarı : Obama Nükleer Silahların Not , Tikun Dergisi'nde çıktı, Ocak-Şubat 2009.
_______________
Başkan Obama, Savunma Bakanlığı ve Enerji Bakanlığı tarafından outplayed muydu? Onlar çok akıllı bir analiz ortaya konulacaktır. Ilerleme, Yayılmasını bir test yasağı için destek gibi, vardı ise, modernizasyon ve yeteneğini, cephaneliği geliştirmek için kapasitesini güçlendirmek için maliyet gibi görünüyor. Bu hala onları modernizasyon söylemek sağlar "birgün test gerektirebilir?" Bu test yasağı durdurmak isteyenler için çok büyük bir faydası olacak mı. Bu test yasağı için destek yaratacak ama, DOE tam çıkış desteği elde etmemişti fon düşündüm Stok Yönetimi ile Clinton yönetiminin anlaşma gibi olmayacak mı?
Ben tutarlı bir stratejik askeri planlamacıları tarafından meydan okuduğunda nasıl görüneceğini naif politikacılar tarafından şaşırıyorum. Yani, Başkan Obama gerçekten ilerleme sağlamak için (ille silahsızlanma, ama kesinlikle Yayılmasını Önleme) ve hatta burada o cul de görevden almak istediği bir örnek olarak bunu belirtiniz.
Ya da, o çalınan stratejisinin bilincindedir. Sayın Mello düşünüyor Prag konuşmasında, aldatıcı olmak, ya da biraz sevimli oldu?
Ne olursa olsun, mevcut programların finanse edilen Mr. Mello golleri kesinlikle yaklaşan NPT çok zor İdaresi Yayılmasını özlemleri herhangi bir güçlendirme elde yapacak. Bunlar kesinlikle silahsızlanma için bir taahhüdü ile tutarlı olması için görünmüyor.
Umarım ben yanlış ve Büyükelçi Rice ve Devlet Gottemoeller Sekreter Yardımcısı olarak ben çok saygı geçerli İdaresi insanlar, bazı haber bekliyoruz umuyoruz.
Craig Mello, Jonathan Granoff yanıt
Diğer ilginç noktalar arasında, bu soruyu sorarız: Ben ne söyleyebilirim? "Sayın Mello [Obama'nın Prag konuşmasında, aldatıcı olmak, ya da biraz sevimli olduğunu düşünüyorum mu". Ikamesi bir taahhüt ya da söz için bir aspirasyon normal bu yüzden bu sorular ortaya çıkıyor olmayan bir retorik bir cihazdır. Her iki konuşmacı ve izleyici, bizim ortak özlemlerini ve ritüel bildirim çeşit bekliyoruz. Bu özlemlerini ve bizim gerçek uygulama arasındaki boşluğu oldukça utanç verici; izleyici birçok üyesi arasında fantezi köprü iki çeşit arıyoruz. Onlar istedikleri, kötü haber istemiyorum "umut var."
Her nasılsa, "Ben her tencerede tavuk koyacağız" gitti "Ben her pot bir tavuk koymak isteyecek." Ulusal umutları sözleşme bir süre içinde özellikle yararlı olabilir ikinci formülasyon daha az hesap verebilirlik, - hangi daralma, artan nükleer askeri harcamaların eleştiren am merkezi sembolik bir rol oynar. Umutlarımız onlara hizmet verebilecek gerçekleri daha fazladır. Biz ve bizim donörler ve destekçileri, Santa Claus istiyorum.
Todd Güzel Mello-Knight döviz yanıt
Todd Fine organized and developed the Global Zero campaign for the elimination of nuclear weapons as a program officer at the World Security Institute . He is currently working to establish the Iran Data Portal at Princeton University. He responded on 18 February 2010 to the Knight-Mello exchange of views on nuclear disarmament and the Obama administration.
_________________
President Obama's exceedingly generous budget request for the nuclear weapons labs has boiled long-simmering anxieties about the concrete policy impact of his frequently expressed “vision” for “a world without nuclear weapons.” Aligning with the prominent series of op-eds in The Wall Street Journal, Obama repeated this earnest aspiration consistently throughout the campaign for the presidency, and in his Nobel Peace Prize acceptance speech and April 2009 policy speech in Prague.
Given the ambition of this vision in practical terms, and, of course, the now apparent serious interest in its achievement by predecessor Ronald Reagan, it is not surprising that long-time advocates have expected policy proposals that would explicitly move in this direction. Yet, these budgeting numbers signal an overall regression. They will further institutionalize the development of new weapons and will make restructuring the labs toward other functions more difficult.
The failure to assure advocates began at the rhetoric's root. Despite the welcome credibility they have given the anti-nuclear cause, the op-ed authors – George Shultz, Henry Kissinger, Sam Nunn, and William Perry – had a burden to consider how other countries perceive the size and activities of our weapons laboratories. At the same time in 2007 that American anti-nuclear lobbyists and activists were feverishly working to block funding for the Reliable Replacement Warhead (RRW) in Congress, Kissinger forwarded an analysis by Shultz and Hoover fellow Sidney Drell to Sen. Pete Domenici supporting investments in the program. And although Nunn declared that he was opposed to the RRW, he signaled his acceptance for large-scale increases in lab funding in the foursome's third op-ed in The Wall Street Journal on January 19, 2010. Unlike the previous op-eds, which were enthusiastically endorsed by others and received with much fanfare by the press, this one seemed clinically designed to give their reputational blessing to the upcoming budget numbers.
Chief nuclear negotiator under President Reagan, Max Kampelman, who has claimed that he originally prompted George Shultz to return to the question of elimination, has advocated a bold path to zero using multilateral processes in the United Nations. Indeed, outlining the divisions among the foreign policy elite, the Global Zero campaign was initiated by a number of attendees of the Shultz-led Hoover Institution meetings who were dissatisfied with the extreme focus on short-term “steps” instead of the explicit practicalities of achieving the ultimate goal. And following that, the policy program of Global Zero itself has revealed a split between the advocates of immediate multilateralization of the strategic arms control process and others who propose that a decades-long series of US-Russia agreements expand into a multilateral process.
These assorted divisions among the elite may come to the fore at the May NPT Review Conference as other nations test the United States' new-found commitment to the treaty's stated objective of disarmament. Given the current crises involving Iran and North Korea and the shortening window of Obama's dynamism on the world stage, if the President fails to inspire others to adopt his “vision” and work toward elimination concretely, he may miss a singular opportunity. If CTBT, which is symbolic despite its limitations, is not ratified by the conference date, these budget requests alone may devastate US credibility. And as Greg Mello's logic indicates, other nations are unlikely to be impressed with the scale of the START follow-on treaty, and there are not yet any indications that the posture review language on “the role” of nuclear weapons will be that momentous in terms of practical implications.
In order to blunt these concerns and sincerely recommit to the vision, there are a number of policy proposals the Obama administration could potentially advocate going into the review conference:
1. A funded international program that would initiate cooperative research into verification technologies and enforcement strategies that would be required in a world of “global zero.”
2. The initiation of an international audit of all existing nuclear weapons and material.
3. Sponsorship of initial discussions on a timeline for negotiations and targets involved in the eventual elimination of nuclear weapons.
However, as Charles Knight mentioned with respect to international concerns about the United States' superiority in conventional weapons, these actions would only be a start. Given the terrifying overall budget projections and the abject failure of our military contracting and procurement processes, the United States needs to reformulate its entire defense posture and budget. Rusya ve Çin gibi devletlerin nükleer silahların düşük sayılar yaklaşmak ikna etmek için, hatta genel konvansiyonel kuvvetler ve İstemi Global Strike gibi belirli gelişmiş silah sistemleri ile ilgili çok taraflı antlaşma kısıtlamaları göz önünde bulundurmak gerekli olabilir. If the elimination aspiration is sincere, then these concerns are unavoidable and should be seriously studied and contemplated.
Max Kampelman, the symbolic initiator of the present return to abolitionism, has spoken powerfully of what real leadership by an American president, especially when morally confident and unabashed, can accomplish. President Obama's rhetoric on the elimination of nuclear weapons apparently inspired some enough to award him the Nobel Peace Prize; if he is sincere, he owes it to the younger generation to present a clear path to elimination, if not in his lifetime, then in ours.
The Obama disarmament paradox: A rebuttal
John Isaacs and Robert G. Gard, Jr. The Bulletin of the Atomic Scientists , 24 February 2010.
http://thebulletin.org/web-edition/op-eds/the-obama-disarmament-paradox-rebuttal
John Isaacs : The executive director of the Center for Arms Control and Non-Proliferation, Isaacs represents the center's sister organization, Council for a Livable World, on Capitol Hill. His expertise is in how Congress works, especially when it pertains to national security issues such as nuclear weapons and missile defense. Previously, he served as a legislative assistant on foreign affairs to former New York Democratic Rep. Stephen Solarz.
Robert G. Gard Jr. : A consultant on international security and education, Gard is the chair of the Center for Arms Control and Nonproliferation's Board of Directors. He also is a member of the Bulletin's Science and Security Board. Previously, he served as president of the Monterey Institute of International Studies and as director of the Johns Hopkins University Bologna Center. During a military career that spanned three decades, he was an assistant to the secretary of defense and president of the National Defense University.
________________
Greg Mello's recent Bulletin article “ The Obama Disarmament Paradox ” distorts the Obama administration's nuclear agenda by making unjustified assumptions that discredit President Barack Obama's historic commitment to seek a nuclear-weapon-free world. Obama has committed to such a goal several times–both before and after his election in November 2008. But Mello calls that a “vague aspiration” rather than a commitment. Yet the evidence he provides to support his assertion isn't persuasive.
In fact, the president has advocated for numerous initiatives in a comprehensive nonproliferation program. These include winning UN Security Council endorsement for a nuclear-weapon-free world; negotiating a new arms reduction treaty with Russia, which Obama considers an interim agreement toward further reductions; preparing a Nuclear Posture Review consistent with reducing the role of nuclear weapons in national security strategy; pledging to secure all loose nuclear materials over a four-year period; and taking an active role at the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) Review Conference.
As President Obama stated during his seminal Prague speech on nuclear disarmament, achieving a nuclear-weapon-free world is a long-term goal that might not be achievable in his lifetime, but that doesn't minimize the necessity of taking interim steps to reduce the likelihood of nuclear proliferation.
Mello sees Obama's requested increase in the fiscal year 2011 budget for stockpile stewardship and the construction of new facilities at the nuclear laboratories as a commitment to the production of new nuclear weapons. Yet the administration has made clear that there are no such plans underfoot; the 2011 budget request states unequivocally that “new weapons systems will not be built.” As such, the president's requested increase in nuclear expenditures should be viewed in the context of seeking ratification of the Comprehensive Test Ban Treaty and further nuclear weapon reductions.
More largely, there is nothing inconsistent between a vision of a nuclear-weapon-free world and ensuring a safe, secure, and reliable nuclear deterrent in the interim, including refurbishment of aging systems, providing the labs with facilities to replace their deteriorating physical plants, and maintaining the essential expertise that the scientists at the labs provide. Nor does such a deterrent require “unending innovation,” as Mello claims. Our current nuclear weapons inventory, validated by extensive testing, is more than adequate to deter the use of nuclear weapons against the United States, our troops abroad, and our allies, provided sufficient resources are dedicated to the Stockpile Stewardship Program.
Mello also seems to forget that the pursuit of a nuclear-weapon-free world is both national and international law; the NPT, which the United States has ratified, includes a commitment to seek nuclear disarmament. Not to mention that the treaty has an important practical component: Its non-nuclear weapon states have conditioned treaty cooperation on the NPT's nuclear weapon states fulfilling their obligations under Article VI to move toward full nuclear disarmament.
Thus, the “vision” of a nuclear-weapon-free world is essential as context for “the various nonproliferation initiatives” in Obama's plan to reduce dangerous threats to our national security–eg, nuclear proliferation and terrorism.
President John F. Kennedy's June 1963 nuclear test ban speech at American University is famous not only for its rhetoric but also for its follow-through: Kennedy's words led to the end of aboveground nuclear testing. While it is legitimate to be skeptical about how successful Obama will be in implementing his disarmament agenda, let's hope Mello and others will wait to see how the follow-through progresses before they judge him too harshly. Anything else would be unfair.
Greg Mello responds to John Isaacs and Robert Gard:
A “commitment” to a goal that a speaker says he may not achieve in his lifetime (let alone in his administration, the only germane period) is by definition an aspiration at best. If that “commitment” isn't concrete and specific it is vague. Such were Obama's very few words in Prague (and since) pertaining to disarmament. There have been no significant actions.
I am interested in action — ours and the government's — not “hope.”
In your reply, you simply reiterate the Administration's themes on these points.
If you look over what you wrote, you will see that you freely conflate disarmament with nonproliferation issues and initiatives. You're not alone; many people do. I suppose that's the idea. These are quite different things, obviously. Preventing others from acquiring a nuclear deterrent has precious little to do with getting rid of my own. I nowhere argue against sound, just, and legal measures to prevent nuclear proliferation.
I think you err significantly when you say “the pursuit of a nuclear-weapons-free world is both national and international law.” It is the achievement, not the pursuit, of this goal that is a binding legal requirement, unanimously confirmed by the International Court of Justice. Attempting to substitute an alleged aspiration (and that ominously vague), for achievement is a big step down from logic and law, a grave political disservice. This is all the more true when this alleged aspiration comes from the very temporary leader of the world's largest and most aggressive military power, and is then followed by a very large increase in nuclear weapons spending.
I never said that a nuclear deterrent required “unending innovation.” I suspect we agree that the reverse is true. What I said was quite different: that the “deterrence of any adversary” to which Obama referred was unachievable, and therefore its pursuit implied unending innovation. I think investment itself, together with an ideology of technical “progress” – often expressed through fads like the quest for greater device “surety” – creates the hope that a “credible” nuclear deterrent, a deterrent that is relevant to “any” adversary as well as one that is “safe” and “secure,” can someday finally be achieved. Nuclear weapons will never be safe, secure, and they will never deter “any” adversary.
There's many reasons why our leaders engage in this kind of crazy talk, and none of them are pretty.
Disarmament aside, the warhead complex, especially at the physics labs, is riddled with waste and unnecessary programs and missions, which help drive down morale and scientific quality. I and many others believe the complex is grossly over-funded (by at least 40%) for the mission of maintaining the present arsenal indefinitely. Much smaller arsenals, right on down to zero, would be quite desirable from every perspective, and cheaper. The US arsenal can be unilaterally reduced to much lower levels without any loss of US “security.”
If Obama wants to decrease the role of nuclear weapons in national security, and expects anybody to believe him, he must actually do so. Instead, building thousands of significantly upgraded bombs (a process already underway) with new requests to develop and produce more kinds of upgraded bombs, and the factories to make them, isn't disarmament at all. It's the modernization of everything for the long run – warheads, delivery systems, factories, everything.
Robert Gard and John Isaacs continue the exchange:
It's gratifying to learn that Greg Mello agrees with us on the desirability of both sound measures to prevent nuclear proliferation and a “much smaller” US nuclear arsenal. For our part, we agree with him that the increase in funds programmed for the nuclear laboratories is excessive, although we don't see any inconsistency between ensuring a safe, secure, reliable, and effective nuclear stockpile and reducing its size.
We may have a basic disagreement regarding deterrence. It's not clear whether Mello's quote of deterring “any adversary” includes non-state actors or only nation states. If he is referring to nation states only, we believe even extended deterrence can be accomplished without “unending innovation” and with a smaller stockpile. If his definition includes non-state actors bent on terrorism, no amount of innovation or real investment can deter them from using a nuclear weapon should they acquire one.
We certainly concede the point that most measures designed to reduce the likelihood of nuclear proliferation wouldn't qualify as disarmament, but they may facilitate reductions in nuclear stockpiles, which would qualify as disarmament.
Finally, let's return to the basic issue of President Obama's commitment to seeking, as a goal, a nuclear-weapon-free world. Even if it is an “aspiration,” that doesn't reduce its importance. Article VI of the Nuclear Non-Proliferation Treaty obligates the nuclear weapons states, including the United States, “to pursue negotiations in good faith on effective measures relating to nuclear disarmament.” And although Mello might not consider the action “significant,” Obama did chair a UN Security Council meeting with other heads of state that resulted in a resolution affirming the goal of a nuclear-weapon-free world. Additionally, to meet our obligation under Article VI, Obama has stated his intent to follow up the new START treaty with negotiations involving all of the nuclear powers to reduce stockpiles of weapons.
Coming full circle, these actions taken are essential to obtain the cooperation of the non-nuclear weapons states in measures to reduce the likelihood of nuclear weapons proliferation, which both we and Mello favor.
Matthew Hoey responds the the Mello-Knight exchange
Matthew Hoey is the founder of the Military Space Transparency Project (MSTP) and a former senior research associate at the Institute for Defense and Disarmament Studies (IDDS) where he specialized in forecasting developments in missile defense and military space technologies. He responded on 02 March 2010 to the Mello-Knight exchange of views on nuclear disarmament and the Obama administration.
________________
President Obama's hopes to begin the long march toward a nuclear free future are not limited to just words, though I understand how some may believe this to be the case. Upon closer examination, the President is taking the critical first steps in an effort to go beyond his address at Prague. The President is in the process of negotiating a new arms control treaty with the Russians, and it is highly likely that he will be pursuing even deeper cuts in the future. He has also made efforts to expand and strengthen the Comprehensive Test Ban Treaty. Where are the results? Why have we not seen action? When will the nuclear threat begin to wane–even if it happens ever so slightly?
This is a very informative thread, and I have enjoyed reading all of the entries. What Charles [Knight] has initiated here serves as an example of how if we draw upon all of the myriad arguments before us, we are sure to paint a more nuanced picture of the road to consensus and cooperation. The same could not be truer in regard to our domestic political and international diplomatic climates as well. Parties in all corners have legitimate disputes and concerns, and until these are all fully addressed in a courageous and aggressive new fashion it is my belief that our drive towards zero will never get in gear. Here are my thoughts on how we can get moving.
One step would be for both American and Russian defense industries to gradually be converted into commercial industries – in the current global economy this would be slow to begin but would eventually reap tremendous benefits. Such a transition would even free university students from the confines of military contractors as a leading option for employment, ensuring that this generation of young people would not be bound to the archaic practices of the military industrial complex. The ripple effects on cooperative defense would be tremendous. As it is, our overall military capabilities are already unrivaled. Such reductions in military spending and subsequent reinvestment in new technology would not in fact lessen our strategic dominance, since cooperative defense would diminish the move-countermove dynamic that has long undermined disarmament efforts. Then taking into consideration cooperative defense and the promotion of one another's security, our mutual economic potential would be enhanced further, thus strengthening our international relationship to an unprecedented level.
This would not be a cooperative security agreement limited to just sharing military and launch data; such a partnership would also extend into a shared strategic defense. In this era where the war on terror and the threat from extremism is the focal point of nations such as the US and Russia—ever posed with internally-based security threats and intrusions by radicals who would not hesitate to use a nuclear weapons in a major city—this simply makes sense.
The pursuit of missile defense to guard against incoming threats is the single greatest impediment to progress – this is the lynch pin, and under the banner of reducing national security threats it does nothing more than increase them. Bu aptal peşinde. Should the United States pull back from its BMD aspirations in concert with the initiation of cooperative defense discussions, real progress toward reducing the threat of a missile attack against the US could begin. This would also help to motivate the US and Russia to find common ground in regard to Iran during this heady time. With the world's two military superpowers acting as enhanced security and economic partners, it is more likely that this leadership by example would take hold and could spur the beginning of a global trend over the long run.
Spending has long been unrestrained within the nuclear complex and the national labs. This is a perennial phenomenon—the effect of unwavering pork barrel spending and lobbying by elected officials in cahoots with the defense industry to bring home jobs to their home districts. This cannot be undone without disastrous results. The US economy is addicted to the defense dollar and must be weaned from it gradually. This would come in the form of a transition away from the development of destructive technology and towards the development of beneficial technologies, for example, alternative energy solutions or emerging technologies that would enhance space exploration. Far too many working American families rely upon the defense budget and the nuclear dollar. If consensus for disarmament efforts is to extend across the aisles of Congress and the Senate, this must be understood and honored. If not, we face divisions and a squandered opportunity that may not present itself again.
Once such a transition takes place, a type of economic vacuum effect could commence where free markets, capitalism and innovation driven by new technology could lift the US and Russian economies out of the mud that is the threat of nuclear annihilation. This vacuum effect was not possible in years past, and is actually enabled by the current economic crises and the need for new industries that would contribute to economic recovery and job creation. It does not require any more courage, concessions or clarity to pursue a world without nuclear weapons through such avenues than what is needed to cling onto weapons that can and will someday kill millions.
When placed side-by-side, exchanges and the resulting debates regarding the increase in the nuclear complex budget versus the White House's current policy positions beg for such a solution. In fact, if such a solution is initiated cautiously through careful consideration of the needs of all parties, it could ripple across the economy help to address our greatest global challenges. This could be accomplished while progressively extracting more and more American and Russian scientists from the nuclear gadgetry industry and channeling their enormous individual and collective talents into a more prosperous direction.
Barack Obama and Dimitri Medvedev have the courage and clarity to understand and express their willingness to discuss a world without nuclear weapons. Progress will require a steadfast commitment to courage in the face of the defense industry and the clarity to see that thousands of Russian and Americans rely on these industries and will need jobs that provide the means to support their families. Cooperative defense will lead to the beginning of a transition from massive defense spending to productive civilian investment that stands to benefit all.
Offering concessions and placing cooperative defense on the table while viewing the road ahead in a broader context should get the discussion moving in a direction that turns words into additional actions. As long as the United States refuses to give up missile defense in Eastern Europe we will remain at a standstill.
It was Dr. Randall Forsberg who opened my mind to this way of thinking. She taught me about how cooperative security could be used as a vehicle for peace. Her words that follow, written in 1992, ring today with a renewed poignancy:
The end of the Cold war represents a turning point for the role of military force in international affairs. At this unique juncture in history, the world's main military spenders and arms producers have an unprecedented opportunity to move from confrontation to cooperation. The United States, the European nations, Japan and the republics of the former USSR can now replace their traditional security policies, based on deterrence and unilateral intervention, with cooperative policies based on minimum deterrence, non-offensive defense, nonproliferation, and multilateral peacekeeping.
There are four important reasons to make this change, and make it quickly:
First, massive resources are at stake. With a cooperative security policy, the United States could cut the annual military budget… A peace dividend on this order is exactly what we need to revitalize the economy and meet the backlog of needs in housing, health, education, environment and economic infrastructure.
Second, the cooperative approach to security is prerequisite to stopping the global proliferation of armaments and arms industries. The prospect of proliferation has become the single greatest military threat to this country and to the world…
Third, the choice by the major industrial nations either to perpetuate a US-dominated international security system or to develop a more cooperative system will have far-reaching political ramifications at home and abroad… here in America, the change would help reverse the nasty mixture of cynicism, violence, and racism that has increasingly pervaded our society since the first Reagan Administration made increases in military spending at the price of national debt and deep cuts in domestic programs.
Last but not least, a cooperative approach to security is likely to be far more effective than the traditional approach in reducing the incidence and scale of war. Despite these enormous stakes, Congress and the Administration have, until recently, refused even to consider substantial cuts in post-Cold war defense spending, much less seize the unprecedented opportunity to develop a cooperative security system. [Randall Forsberg, "Defense Cuts and Cooperative Security in the Post-Cold War World", Boston Review , May 1992]
Should President Obama choose to accept this torch I believe that we can achieve the goals outlined in Prague within our lifetime.
Following are a number of posts relevant to this debate. They serve as reference, furthering the discussion.
Remarks by President Barack Obama, Hradcany Square, Prague, Czech Republic
Barack Obama. remarks, Hradcany Square, Prague, Czech Republic , 05 April 2009.
http://www.whitehouse.gov/the_press_office/Remarks-By-President-Barack-Obama-In-Prague-As-Delivered/
Alıntı:
… as the only nuclear power to have used a nuclear weapon, the United States has a moral responsibility to act. We cannot succeed in this endeavor alone, but we can lead it, we can start it.
So today, I state clearly and with conviction America's commitment to seek the peace and security of a world without nuclear weapons. (Applause.) I'm not naive. This goal will not be reached quickly –- perhaps not in my lifetime. It will take patience and persistence. But now we, too, must ignore the voices who tell us that the world cannot change. We have to insist, “Yes, we can.”
… the United States will take concrete steps towards a world without nuclear weapons. To put an end to Cold War thinking, we will reduce the role of nuclear weapons in our national security strategy, and urge others to do the same. Make no mistake: As long as these weapons exist, the United States will maintain a safe, secure and effective arsenal to deter any adversary, and guarantee that defense to our allies –- including the Czech Republic. But we will begin the work of reducing our arsenal.
Nuclear weapons debate takes new form
James Carroll. Boston Globe , 15 June 2009 .
Alıntı:
Prague was arguably the most important presidential speech in decades. Again, what made that resounding call for a new “form of the forms of thought” about nuclear weapons, was the president's starting point – an acknowledgment of special American culpability. “As the only nuclear power to have used a nuclear weapon, the United States has a moral responsibility to act.”
Nükleer Silahsızlanma Karşı Oran
Charles V. Peña. antiwar.com , 29 July 2009.
http://original.antiwar.com/pena/2009/07/28/nuclear-disarmament/
Alıntı:
…a country can be a party to the NPT but decide that abiding by the treaty is no longer in its best interests and withdraw, which is exactly what North Korea chose to do in January 2003, claiming, “A dangerous situation where our nation's sovereignty and our state's security are being seriously violated is prevailing on the Korean Peninsula due to the US vicious hostile policy towards the DPRK.” Given that North Korea had been named a member of the axis of evil a year earlier and the United States was on the verge of invading Iraq (a non-nuclear power), it's perfectly understandable that the regime in Pyongyang might believe it was in the DPRK's “supreme interests” to no longer formally agree to be a nonnuclear power, ie, a pushover for regime change.
The NPT is not a universal treaty. There are 193 countries in the world, but not all of them are signatories to the NPT. The result is the so-called “D3 problem,” or the de facto nuclear states: India, Pakistan, and Israel. These countries were never part of the NPT regime and were thus able to develop nuclear weapons, because they are under no obligation to abide by the NPT. And it's not lost on the rest of the world – particularly the Muslim world – that the United States doesn't hold Israel to the same standard as Iran. Indeed, like previous presidents, Obama refuses to even acknowledge that Israel is a nuclear power.
…the NPT does not exist in a vacuum. It's impossible to ignore US foreign policy, particularly a proclivity for military intervention supported by Democrats and Republicans alike. Since the end of the Cold War marked by the opening of the Berlin Wall in 1989, the United States has engaged in nine major military operations, but only one of those – Operation Enduring Freedom – was unambiguously in response to a direct threat to the United States. This is a powerful incentive for countries such as Iran and North Korea to acquire nuclear weapons as the only reliable deterrent against US invasion. As long as the United States continues to have an interventionist foreign policy (and the Obama administration has not overseen a sea change in US foreign policy), it will be next to impossible to prevent proliferation.
Together Toward Nuclear Zero: Understanding Chinese and Russian Security Concerns
Cristina Hansell and Nikita Perfilyev. The Nonproliferation Review , November 2009.
http://www.informaworld.com/smpp/section?content=a915796781&fulltext=713240928
Alıntı:
…if Chinese military experts decide that China needs the capability of a maneuvering warhead to evade missile defense interceptors, they may need to test the redesigned warheads. It is not clear that the Obama administration, however, will be willing to back down on missile defense in order to obtain Chinese agreement on a CTBT. Without a CTBT, though, further progress toward disarmament is unlikely; the nuclear weapon states' commitment to NPT Article VI will not be taken seriously by non-nuclear weapon states, and the possibility of a future arms race (instigated in large part by the fear of US missile defenses and precision weapons) is increased.
A Roadmap for the Abolition of Nuclear Weapons
Jared Gassen and Bill Wickersham. book chapter, November 2009.
Barry Blechman. New York Times , 18 February 2010.
http://www.nytimes.com/2010/02/19/opinion/19blechman.html
Alıntı:
Here's how a global nuclear disarmament treaty could work. First, it would spell out a decades-long schedule for the verified destruction of all weapons, materials and facilities. Those possessing the largest arsenals — the United States and Russia — would make deep cuts first. Those with smaller arsenals would join at specified dates and levels. To ensure that no state gained an advantage, the treaty would incorporate “rest stops”: if a state refused to comply with a scheduled measure, other nations' reductions would be suspended until the violation was corrected. This dynamic would generate momentum, but also ensure that if the effort collapsed, the signatories would be no less secure than before.
Charles Knight responds to Barry Blechman
There is something missing in this measured disarmament scheme which invalidates it as a path to full nuclear disarmament. Blechman makes an erroneous assumption shared by too many nuclear disarmament advocates. He assumes that nuclear weapons are a class of weapons that can be dealt with in isolation from the problems of international security and insecurity. Nuclear weapons cannot be separated strategically from the context of the conventional military power they supplement.
Note the following phrase in the above excerpt from Blechman: “To ensure that no state gained an advantage…” His prescription applies only to nuclear weapons and presumes no adjustments to conventional military power. In those conditions some states stand to gain considerable advantage from nuclear disarmament.
Imagine the case of Russia in Blechman's staged draw down of nuclear forces with the US As Russia approaches zero nuclear weapons they become more and more vulnerable to superior US conventional military power.
Without parallel and compensatory reductions and adjustments in conventional forces and strong political assurances weaker nations such as Russia will never agree to give up all their nuclear weapons.
Careful schemes of balanced nuclear weapons disarmament of the type that Blechman argues for cannot by themselves get us to zero nuclear weapons. Compensating for the national insecurities arising from imbalances in conventional military power must be part of any formula for full nuclear disarmament. We need to work toward an international security regime that delivers the reassurance gained of at least fifty years without international aggression and military intervention. After that period of consistent international peace, nuclear nations may be ready to go to zero. This is the only path with any real chance of getting there.
Implementing the President's Prague Agenda: Vice President Biden's Speech at the National Defense University
Remarks of Vice President Biden at National Defense University – As Prepared for Delivery, 18 February 2010.
http://www.whitehouse.gov/the-press-office/remarks-vice-president-biden-national-defense-university
Alıntı:
Now, as our technology improves, we are developing non-nuclear ways to accomplish that same objective. The Quadrennial Defense Review and Ballistic Missile Defense Review, which Secretary Gates released two weeks ago, present a plan to further strengthen our preeminent conventional forces to defend our nation and our allies.
Capabilities like an adaptive missile defense shield, conventional warheads with worldwide reach, and others that we are developing enable us to reduce the role of nuclear weapons, as other nuclear powers join us in drawing down. With these modern capabilities, even with deep nuclear reductions, we will remain undeniably strong.
Charles Knight comments on the Biden speech
When Vice President Biden speaks of plans to “further strengthen … preeminent conventional forces” with “capabilities like an adaptive missile defense shield” and “conventional warheads with worldwide reach” he seeks to reassure his domestic audience that nuclear disarmament will not make America less secure.
His words, however, do not reassure other nuclear powers or potential future nuclear powers such as Iran who will perceive these enhanced American conventional capabilities as strategic threats to their national security.
Biden surely understands that he is not really offering us a pathway to nuclear abolition. We will not get there if other nations are expected to relinquish their nuclear arsenals to face “undeniable” conventional power from the US
If Biden's speech truly represents the elaboration of the “President's Prague Agenda” it leaves us with a very big gap (conceptually and practically) between the near term goal Biden articulates (“We will work to strengthen the Nuclear Non-Proliferation Treaty.”) and the longer term goal (“We are working both to stop [nuclear weapons] proliferation and eventually to eliminate them.”) which President Obama confirmed in Prague.
Nuclear Weapons in the Twenty-First Century
Matt Eckel. Foreign Policy Watch , 01 March 2010.
http://fpwatch.blogspot.com/2010/03/nuclear-weapons-in-twenty-first-century.html
Alıntı:
Though American leaders try not to say it out loud too often, one of the reasons Iran's nuclear program is unsettling to Washington is that it constrains the ability of the United States to topple the Iranian regime by force, should push come to shove. As a global hegemon, having the ability to wave our conventional military around and implicitly threaten recalcitrant middle powers with conquest is something America likes to be able to do. It's much harder if the recalcitrant middle power in question can credibly threaten to take out a couple of allied capital cities. Israel's nuclear program was originally founded on this logic, as was that of France.
Debate: Waiting for Obama's Policy on Nukes
Christopher A. Ford. AOL News , 05 March 2010.
http://www.aolnews.com/opinion/article/debate-waiting-for-obamas-policy-on-nukes/19385644
Alıntı:
… but remarkably, for all his nuclear posing, no one knows what Obama's nuclear weapons policy actually is. So far, his administration has done little of real import. Obama seeks a modest new arms-reduction treaty with Russia but contemplates cuts that would not have been too shocking from the Bush administration — which, in fact, actually began these negotiations in 2006. The administration also wants to reattempt ratification of the nuclear test ban defeated in the Senate in 1999, although the treaty's Senate prospects are dimming. As a result, at this point Obama's “transformative” arms-control agenda looks like President Bill Clinton's from the mid-1990s.
Debate: On the Right Nuclear Weapons Track
Will Marshall. AOL News , 05 March 2010.
http://www.aolnews.com/opinion/article/debate-on-the-right-nuclear-weapons-track/19385662
Alıntı:
Obama reasons that, by holding up its end of the bargain, the United States can strengthen global nonproliferation norms and intensify pressure on Tehran and other regimes that may be thinking about acquiring nuclear weapons. And as White House officials have stressed, the nuclear “zero option” is a policy aspiration, not something anyone believes is achievable anytime soon.
The Deadly Current Toward Nuclear Arms
James Carroll. Boston Globe , 15 March 2010. Hosted on the CommonDreams website.
http://www.commondreams.org/view/2010/03/15-5
Think of Niagara Falls. Think of the onrushing current as the river pours itself toward the massive cascade. Imagine a lone swimmer a hundred yards or so upstream, desperately stroking against the current to keep from being swept over the precipice. That swimmer is President Obama, the river is the world, and the falls is the threat of unchecked nuclear weapons.
Henry James used the image of Niagara to describe the rush into World War I: “. . .the tide that bore us along.” Hannah Arendt defined the wars of the 20th century as events “cascading like a Niagara Falls of history.” Jonathan Schell used Niagara as an organizing metaphor for his indispensable critique of war, “The Unconquerable World.”
But now the image has entered the lexicon of strategic experts who warn of a coming “cascade of proliferation,” one nation following another into the deadly chasm of nuclear weapons unless present nuclear powers find a way to reverse the current. The main burden is on Russia and the United States, which together possess the vast majority of the world's nuclear weapons, but President Obama deliberately made himself central to the challenge when he said in Prague, “I state clearly and with conviction America's commitment to seek the peace and security of a world without nuclear weapons.”
Now the Niagara current is taking him the other way. Here are the landmarks that define the swimmer's momentum.
■ The US-Russia Treaty. Negotiators in Geneva are late in reaching agreement on a nuclear arms treaty to replace START, which expired last December. Obama is threading a needle, having to meet Russian requirements (for example, on missile defense) while anticipating Republican objections in the US Senate (for example, on missile defense). Warning: Bill Clinton was humiliated when the Senate rejected the Comprehensive Test Ban Treaty in 1999. Republicans' recalcitrance on health care is peanuts compared to the damage their rejection of a new START treaty would do.
■ The Nuclear Posture Review, the Congress-mandated report on how the administration defines nuclear needs today. This, too, is overdue, probably because the White House has been pushing back against the Pentagon on numerous issues. Are nukes for deterrence only? Will the United States renounce first use? Having stopped the Bush-era program to build a new nuclear weapon, will Obama allow further research and development? What nations will be named as potential nuclear threats? Warning: The 1994 Nuclear Posture Review was Clinton's Pentagon Waterloo. It affirmed the Cold War status quo, killing serious arms reduction until now.
■ Although usually considered apart, the broader US defense posture has turned into a key motivator for other nations to go nuclear. The current Pentagon budget ($5 trillion for 2010-2017) is so far beyond any other country, and the conventional military capacity it buys is so dominant, as to reinforce the nuclear option abroad as the sole protection against potential US attack. This is new.
■ In April, a world leaders nuclear summit will be held in Washington, but both nuclear haves and have-nots will be taking positions based on the US-Russia Treaty (and its prospects for ratification) and the Nuclear Posture Review. Warning: if China sees US missile defense as potentially aimed its way, a new nuclear arms race is on.
■ In May, the signatories to the Nuclear Non-proliferation Treaty will hold their eighth regular review session in New York. Since the nations that agreed to forego nuclear weapons did so on the condition that the nuclear nations work steadily toward abolition, the key question will be whether Obama has in fact begun to deliver on his declared intention. If not, get ready for the cascade.
In truth, the current rushing toward Niagara cannot be resisted. Not seven nuclear nations, therefore, but 17, or, ultimately, 70. But beware an analysis like this. The falls are an analogy, not a fact. Obama warned of such fatalism, calling it in Prague, “a deadly adversary, for if we believe that the spread of nuclear weapons is inevitable, then in some way we are admitting to ourselves that the use of nuclear weapons is inevitable.” Therefore, reject the analogy. Obama is not a lone swimmer, but a voice of all humanity. The nuclear future is not pre-determined. Human choices are being made right now to define it anew.
Receive notice of new posts on this site through 
