Thom Shanker en Eric Schmitt. New York Times, 20 april 2003.

Fragmenten:

Ongeacht hoe snel de Amerikanen keren de opbouw van de laatste paar maanden, is het duidelijk dat sinds 11 september 2001, is er een gezamenlijke diplomatieke en militaire inspanning om toestemming te winnen voor Amerikaanse strijdkrachten te opereren vanuit de voormalige communistische landen van Oost-Europa, aan de overkant van de Middellandse Zee, in het Midden-Oosten en de Hoorn van Afrika, en over Centraal-Azië, vanuit de periferie van Rusland naar Pakistan havens aan de Indische Oceaan.

Het is een strook van westerse invloed niet gezien voor de generaties.

In Afghanistan en in Irak, zal het Amerikaanse leger er alles aan doen om de grootte van zijn krachten te minimaliseren, en er zal waarschijnlijk nooit een aankondiging van permanente stationering van troepen.

Permanente toegang is alles wat nodig is niet permanent te baseren, zeggen de ambtenaren.