بحث هسته ای
توسط سردبیر در تاریخ 2010/02/03
مقدمه
این بحث زمانی شروع شد که گرگ Mello از گروه لوس آلاموس مطالعه نوشت : فوریه 10 ، 2010 تفسیر بولتن دانشمندان اتمی است. تفسیر خود را بر روی این سایت ارسال شده و پاسخ را نوشت. سپس دعوت بسیاری از رهبران از تلاش های خلع سلاح هسته ای و متخصص در مسائل هسته ای برای پاسخ به ارز Mello - نایت است.
در تمام ده همکاران (نگاه کنید به لیست زیر) به این بحث که در بسیاری از نقاط مهم توافق و عدم توافق لمس وجود داشته است. این یک بحث است که نیاز به در میان کارشناسان ، فعالان ، و شهروندان گسترده تر ادامه خواهد داد.
من پاسخ را به ترتیب زمانی در این صفحه وارد شده و آنها را به صورت جداگانه توسط تب ها در بالای صفحه و یا پی در پی توسط دکمه های ناوبری در پایین هر بخش در دسترس ساخته شده است.
به صورت جداگانه توسط زبانه در دسترس -- در پایان این تدوین : انتخاب شما دیگر مربوط (Addenda تب) اضافه شده است.
من شما را تشویق به اضافه کردن صدای خود را به این بحث ، باید به شما منتقل شده به انجام این کار است. من در اینجا منتشر خواهد شد دیدگاه هر آگاهانه ، متفکرانه و احترام. قطعه خود را با استفاده از فرم تماس سایت ارسال کنید.
چارلز نایت ، سردبیر
مشارکتهای شما با ترتیب تاریخی بحث -- به هر یک از زبانه ها با استفاده از در بالای صفحه حرکت به
گرگ Mello ، لوس آلاموس گروه مطالعه ، تفسیر اصلی در بولتن دانشمندان هسته ای
چارلز نایت ، پروژه بر روی جایگزین های دفاعی ، در پاسخ به نقد ها Mello
گرگ Mello در پاسخ به نظر چارلز نایت
مارتین Senn ، U. اینسبروک ، پاسخ داده و شفافی را در www.armscontrol.at در مورد تفسیر اصل Mello
بیل Hartung ، بازوها و ابتکار امنیتی ، بنیاد آمریکای جدید ، در پاسخ به ارز Mello - نایت
پل اینگرام ، BASIC ، در پاسخ به ارز Mello - نایت
جاناتان Granoff ، موسسه امنیت جهانی ، در پاسخ به ارز Mello - نایت
تاد جریمه ، صفر جهانی ، در پاسخ به ارز Mello - نایت
جان ایساکس ، شورای جهانی قابل زیستن ، به Mello در بولتن دانشمندان اتمی پاسخ
رابرت جی. Gard ، مرکز کنترل تسلیحات و منع گسترش سلاح های هسته ای ، به Mello در بولتن دانشمندان اتمی پاسخ
گرگ Mello به ایساکس و Gard در بولتن دانشمندان اتمی پاسخ
رابرت G. Gard و جان ایساکس به گرگ Mello در بولتن دانشمندان اتمی پاسخ
متی Hoey ، نظامی فضایی پروژه شفافیت ، در پاسخ به ارز Mello - نایت
اوباما خلع سلاح PARADOX
گرگ Mello. بولتن دانشمندان اتمی ، 10 فوریه 2010.
http://www.thebulletin.org/web-edition/op-eds/the-obama-disarmament-paradox گرگ Mello مدیر اجرایی و بنیانگذار گروه مطالعه لس آلاموس .
____________
آخرین آوریل در پراگ ، رئیس جمهوری آمریکا ، باراک اوباما ، در یک سخنرانی که بسیاری از آنها به عنوان یک تعهد به خلع سلاح هسته ای قابل توجه تفسیر داد.
در حال حاضر ، با این حال ، کاخ سفید درخواست یکی از بزرگتر را افزایش می دهد در تاریخ کلاهک هزینه. اگر درخواست خود را به طور کامل تامین مالی ، هزینه های کلاهک 10 درصد در سال افزایش یابد ، با افزایش بیشتر وعده داده شده برای آینده. آزمایشگاه ملی لوس آلاموس ، بزرگترین هدف سخاوتمندانه اوباما ، 22 درصد افزایش بودجه ، بزرگ خود را از سال 1944 را ببینید. به طور خاص ، تامین هزینه های پلوتونیوم جدید "گودال" مجتمع کارخانه که بیش از دو برابر ، وجود دارد نشان دهنده تعهد برای تولید سلاح های هسته ای جدید از یک دهه از این رو است.
پس چگونه است بودجه با چشم انداز خلع سلاح خود را سازگار رئیس جمهور؟
پاسخ ساده است : هیچ مدرکی وجود ندارد که اوباما و یا تا کنون به حال ، هر گونه چشم انداز از جمله وجود دارد. او هیچ چیزی به آن اثر در پراگ است. در آنجا ، او را تنها به تعهد خود به دنبال صحبت کرد. . . جهان بدون سلاح های هسته ای ، "آرمان مبهم و به سختی یک رمان که در آن سطح از انتزاع است. او گفت که در این میان ایالات متحده "زرادخانه امن ، مطمئن و موثر برای جلوگیری از هر دشمن ، حفظ و تضمین می کنند که دفاعی برای متحدان ما."
از آنجا که سلاح های هسته ای ، نه و هرگز نه ، "جلوگیری از هر دشمن ،" این بیش از حد بسیار آرمانی است ، اگر نه بیهوده بود. جستجوی بیهوده برای زرادخانه "موثر" است که می تواند جلوگیری از "هر" دشمن نیاز به نوآوری های بی پایان و مداوم سرمایه گذاری واقعی ، از جمله سرمایه گذاری در نیروی بازدارنده توسعه یافته که اوباما با اشاره. وعده سرمایه گذاری از جمله ، و خلع سلاح نیست ، پیام عمل در پراگ بود تا آنجا به عنوان ذخایر ایالات متحده نگران بود. در واقع ، پیشنهادی از سرمایه گذاری های جدید در بازدارندگی توسعه یافته در حال حاضر برای کنگره بسته بندی زمانی که اوباما صحبت کرد.
برای تحقق فرضی خود به نام "چشم انداز خلع سلاح ،" اوباما ارائه تنها دو روش در پراگ ، هر دو نامحدود. اول ، او مبهم از کاهش صحبت کرد "نقش سلاح های هسته ای در استراتژی امنیت ملی ما است." این دور از روشن است که در واقع ممکن است متوسط و یا حتی می تواند به معنای آن را. به احتمال زیاد آن را به رسمی اشاره می گفتمان چه مقامات می گویند در مورد دکترین هسته ای ، به عنوان مخالف به حقایق واقعی بر روی زمین است. دوم ، اوباما وعده داده شده به مذاکره "پیمان کاهش سلاح های استراتژیک START با روس ها." تا آنجا که به خلع سلاح هسته ای در این سخنرانی ، که در آن بود رفت.
البته ، اوباما همچنین گفت که دولت او بی درنگ به دنبال تصویب پیمان منع آزمون جامع ، اقدام هنوز رتبهدهی نشده است گرفته و یکی کاملا نامربوط به ایالات متحده آمریکا خلع سلاح کند. بقیه سخنرانی به طرح های مختلف منع گسترش سلاح های هسته ای اختصاص داده شده بود که دولت او به دنبال برنامه ریزی است.
در تاریخ 8 ژوئیه ، اوباما و دیمیتری مدودف ، رئیس جمهور روسیه اعلام کرد یادداشت تفاهم مشترک آنان ، ارتکاب کشورهای متبوع خود به جایی بین 500 تا 1،100 ، وسایل نقلیه تحویل استراتژیک و 1،500 به 1675 کلاهک استراتژیک ، اهداف بسیار متوسطی به دست آورد هفت سال کامل پس از این پیمان وارد لازم الاجرا است. مجموع تعداد زرادخانه تغییر نخواهد کرد ، بنابراین کلاهک هسته ای استراتژیک می تواند از استقرار گرفته و قرار داده شده در رزرو - DE - هشدار داده ، در اثر است. این پیمان می تواند برای nonstrategic از کلاهک ها تاثیر نمی گذارد. این خلع سلاح نیاز ندارد. همانطور که هانس Kristensen در فدراسیون دانشمندان آمریکا توضیح داده است ، محدودیت های وسایل نقلیه تحویل نیاز به کمی ، اگر هر کدام از ایالات متحده و روسیه از استقرار انتظار می رود ، تغییر است.
از قضا ، این امکان وجود دارد که PDF بازنشستگی از 4000 کلاهک هسته ای یا بیشتر از ایالات متحده تحت پیمان مسکو و بازنشستگی دیگر به دستور جورج دبلیو بوش ، هر چیزی ممکن است اوباما در شرایط خلع سلاح تجاوز. همانطور که برای ذخایر و سلاح های پیچیده ، آرزوهای بوش را به مراتب بیشتر جنگ طلب از کنگره در نهایت اجازه بودند. بودجه واقعی برای کلاهک کاهش یافت و در طول سه سال گذشته خود را در دفتر بود. در حال حاضر ، با دموکراتها کنترل قوه مجریه و هر دو مجلس کنگره ، خویشتنداری کنگره نبود آن قابل توجه است. اوباما عمدتا به نظر می رسد "خلع سلاح" مقاومت در برابر کنگره به تغییرات برخی از پیشنهادات بوش را دشوار اجازه و صندوق است.
در ماه مه گذشته اوباما فرستاده بودجه خود به کنگره ، خواستار مخارج کلاهک صاف است. در آن زمان ، دولت هنوز نمایش یک روش اندازه گیری نسبت به جایگزینی و گسترش قابلیت های کلاهک بود.
و این ، در بودجه سال گذشته گفت : کاخ سفید به تن در دادن به تقاضای پنتاگون به درخواست بودجه برای ارتقاء عمده به چهار B61 بمب هسته ای واریانت که یکی از آنها به اتمام بود عمر 20 سال ، به علاوه پسوند برنامه است. درست یک روز قبل از آن بودجه بزرگ بررسی استراتژی هسته ای که قبلا توسط کمیته خدمات مسلح درخواست آشکار شد منتشر شد. توسط ویلیام پری ، یک عضو هیئت مدیره شرکت که مدیریت لوس آلاموس ، و جنگ سرد عود ثابت جیمز اشلزینگر به ریاست بود. [افشای کامل : پری نیز عضو هیئت بولتن از حامیان است.]
توصیه های این گزارش ها برای هزینه های افزایش یافته و توسعه سلاح به سرعت شروع به عنوان یک نقطه محوری برای دفاع بازها مطمئنا نقطه از ورزش خدمت می کنند. به طور کلی ، آن را تا حد زیادی ساختگی به موجب بازیافت مفاهیم جنگ سرد ، به طور کامل فاقد تجزیه و تحلیل و اغلب اساسا اشتباه است. اما نه کاخ سفید و نه پیشرو دموکرات کنگره ارائه هر گونه مقاومت عمومی یا رد سخنان سروش به نتایج آن است.
تا حد زیادی ، مخالفت به خویشتنداری هسته ای در درون دولت به سرعت از redoubts معمول آن در اداره امنیت ملی هسته ای (NNSA) ، پنتاگون ، STRATCOM ، و بازیکنان علاقه مند در هر دو حزب در کنگره پدید آمده است. علاوه بر آن اوباما انتصاب بوش کلید در جای خود در NNSA چپ در حالی که پنتاگون و اضافه شدن برخی از چهره های آشنا از دولت کلینتون ، ترک ، پرسش هایی جدی در مورد توانایی کاخ سفید به منظور توسعه درک مستقل از مسائل ، چه رسد به حضور یکی از به کنگره.
در هر صورت ، تصویب معاهده پتانسیل قطعا یک عامل عمده در تفکر کاخ سفید است. جمهوری خواهان مجلس سنا ، به عنوان انتظار می رود ، خواستار سرمایه گذاری چشمگیر هسته ای قبل به تصویب در نظر گرفتن هر START در معاهده پس از. بازهای دموکرات ها ، به ویژه آنهایی که قدرتمند با بشکه منافع گوشت خوک در معرض خطر مانند نیو مکزیکو سناتور جف Bingaman ، نیز باید در فرایند تصویب راضی است. در تمام این آخرین بودجه درخواستی اوباما نوع "تسلیم پیشگیرانه" به بازهای هسته ای می سازد. بنابراین یا نه رئیس جمهور تا به خلع سلاح "چشم انداز" بی ربط است. آنچه مهم است سیاست تعهدات مندرج در درخواست بودجه و اینکه آیا کنگره آنها را تایید خواهد کرد.
سرمایه گذاری در مقیاس درخواست باید به صراحت غیر قابل قبول برای همه ما است. کشور و جهان با آن روبرو هستند ، واقعا آخرالزمانی چالش های امنیتی از تغییرات آب و هوایی و کمبود بلندی از سوخت حمل و نقل است. اقتصاد ما این است که بسیار ضعیف است و به همین ترتیب باقی خواهد ماند برای آینده قابل پیش بینی است. افزایش پیشنهادی در هزینه های سلاح های هسته ای تعبیه شده که در کل بودجه نظامی بزرگتر از هر یک از 1940s ، باید یک تماس برای تجدید تعهد سیاسی در خدمت ارزش های اساسی که حمایت این شیپور ، و یا هر جامعه است.
آن ارزشها در حال حاضر به شدت تهدید و نه کم توسط کاخ سفید نامشخص ، و یا مایل و یا قادر به مبارزه برای ، آنچه درست است.
چارلز نظرات Knight در تاریخ Mello
Mello نشانی از یک کار خوب توضیح به همین دلیل پیشرفت کمی به سمت لغو هسته ای در طول دولت اوباما وجود خواهد داشت. علاوه بر این او را می سازد یک مورد خوبی است که دولت فعلی به نظر می رسد به سمت تغذیه سلاح های هسته ای پیچیده به میزان بیشتری نسبت به بوش توانست به ریاست. چه کسی می خواهم فکر!
اما Mello نتواند چند در نقاط. یکی است که او را رد بیش از حد سرعت هسته ای لغو آسپیراسیون اوباما در پراگ اظهار داشت. چند این واژه ها ممکن است کمی در مورد سیاست تاثیر می گذارد ، اما آنها علامت بازگشت به فصاحت و بلاغت از همه دولت های عصر اتم تا زمانی که جورج دبلیو بوش به طور قابل توجهی رها آرمان چنین. ارزش آن لفاظی؟ بیشتر آن را می دهد اعتبار به کسانی که در سراسر لغو سازماندهی -- چیزی از ارزش ، ولی نه خیلی زیاد.
ثانیا ، ایالات Mello که وقتی اوباما سخن گفت...
... کاهش نقش سلاح های هسته ای در استراتژی امنیت ملی ما "آن را به دور از روشن آنچه که در واقع ممکن است متوسط و یا حتی می تواند به معنای آن را.
در واقع ، این بیانیه از اوباما اشاره به چیزی کاملا خاص و مهم است. ایالات متحده شده است پیشرفت برای چند دهه به سطح بی سابقه ای از تسلط نیروی متعارف بیش از همه کشورهای دیگر (برنارد I. Finel معنی استراتژیک ایالات متحده قدرت نظامی متعارف) . در این مرحله ایالات متحده می تواند پیش بینی به دست آوردن مزیت حتی بیشتر استراتژیک اگر آن را می توانید از دیگر کشورها به در دفع از سلاح های هسته ای (برای بیانیه رسمی این فرمول استراتژیک را ببینید پیوستن متقاعد سخنرانی معاون رئیس جمهور بایدن را در دانشگاه ملی دفاع در فوریه 18 ، 2010.) این در واقع کاملا آرمان!
این اتصال از تسلط معمولی به سلطه هسته ای به من ارمغان می آورد به کمبود دیگر مقاله Mello است. لغو دستیابی به سلاح های هسته ای غیر ممکن است بدون تغییر ساختار قابل توجهی از بین المللی (در) سیستم های امنیتی. چرا روسیه و یا چین اجتناب سلاح های هسته ای و یا کره شمالی و ایران برای دست کشیدن تلاش برای بدست آوردن آن ها در حالی که این کشورها کاملا آسیب پذیر برای حمله به ایالات متحده مرسوم باقی می ماند؟
رهبران از تلاش های محبوب برای خلع سلاح هسته ای تقریبا هرگز اذعان این مشکل استراتژیک. این زیانی به علت خود است ، چرا که آن برگ یک مانع عمده به خلع سلاح در محل با هیچ برنامه ای (یا حتی آگاهی از نیاز به برنامه) آن را حذف کنید.
احتمال توافق برای لغو سلاح های هسته ای نیاز خواهد داشت ایالات متحده به اولین قرعه کشی قدرت نظامی مرسوم و متداول آن است. و همزمان به یک تساوی در اعماق پایین ایالات متحده قدرت نظامی متعارف باید وجود داشته باشد ساختن سازه های بین المللی که طول می کشد تا بیشتر و بیشتر از مسئولیت برای امنیت جهانی.
چنین انتقال قدرت و مسئولیت احتمالا روزی اتفاق می افتد ، اما ما قطعا در این مسیر در حال حاضر نیست. این یکی از "تغییر" است که اوباما را دنبال نمیکنند ، و نه حتی aspirationally.
گرگ Mello پاسخ به نظرات چارلز نایت
من فکر می کنم نظرات و پیشنهادات خود را عالی هستند. اجازه بدهید با یک دوم ، که با آن به طور کامل موافق آغاز خواهد شد. کار ما در اینجا در لوس آلاموس] گروه مطالعات تا به مسائل مربوط به سلاح های هسته ای در بخشی به دلیل جغرافیایی ما ، و در نتیجه سیاسی ، منبع مجاور به دو تا از بزرگترین آزمایشگاه سلاح های هسته ای تاکید کرد.
مانعی برای خلع سلاح هسته ای ناشی از سیاست های نظامی و سرمایه گذاری که بیان آرمان آن مردم برای "تسلط طیف کامل" در مقیاس جهانی است ، تقریبا به طور قطع از میان برنداشتنی. خلع سلاح هسته ای است تنها مطابق با مفهوم کاملا متفاوتی از امنیت ملی از ما در حال حاضر و با ساختار کاملا متفاوت اقتصادی داخلی و همچنین است. خبر خوب -- و من فکر می کنم ما باید آن را خوب که در آن ممکن است ظاهر می شود بنابراین در نگاه اول ، از آنجایی که ما هیچ چاره ای دیگر -- که امپراطوری ما شکست خورده است.
نقطه اول خود ، که مربوط به ارزش نمادین بیانیه خلع سلاح اوباما است ، همچنین صدا ، اما در اینجا من فکر می کنم که ارزش نمادین است تا حد زیادی با انفعال و تطابق که اظهارات خود را در جامعه مدنی engendered چربد. بازیگران و نیروهای که می تواند و باید به زور برای خلع سلاح شده اند خود را خلع سلاح توسط چه مقدار به تبلیغات.
ریاکاری اعلام رسمی بیعت از طرف متحد یا متفقی نسبت به پادشاه پرداخت به آرمان واقعی ممکن است ، اما آن است رهبری نیست ، آن است که صادق نیست ، و آن را هر چیزی در این مورد از ارزش تولید نمی کند. در حال حاضر ، آن است که اجازه می دهد استقرار سلاح های هسته ای را به انجام آنچه در آن نمی تواند انجام قبلا : افزایش ظرفیت تولید و ارائه بیشتر ، نه کمتر ، تایید سلاح های هسته ای در تمام جنبه های خود ، هم از نظر مادی و هم نمادین است.
آرمان خلع سلاح اوباما ، به اصطلاح ، اکو ضعف نسبت به تایید تمام throated سلاح های هسته ای آن است را قادر می سازد می باشد.
(دوم) اوباما خلع سلاح PARADOX
مارتین Senn. www.armscontrol.at ، 10 فوریه 2010.
http://www.armscontrol.at/؟p=758
مارتین Senn یک مدرس دانشگاه ، در امنیت بین المللی در دانشگاه اینسبروک (اتریش) است. تمرکز از پژوهش خود را در گسترش سلاح های هسته ای ، غیر و ضد گسترش سلاح های هسته ای ، و همچنین در دفاع موشک های بالستیک است.
___________________
گرگ Mello اپراتور - ED را بر روی صفحه وب از بولتن دانشمندان هسته ای که او در آن استدلال می کند که افزایش بودجه برای سلاح های هسته ای در درخواست بودجه فدرال در تضاد هدف پرزیدنت اوباما از یک جهان بدون سلاح های هسته ای است. حالا در اینجا این است برداشت من در تناقض دوم اوباما خلع سلاح :
خواندن را از طریق وزارت دفاع BMD مروری گزارش روز دیگر ، دو چیز گرفتار چشم من :
اول : "دولت ادامه خواهد داد برای رد هر گونه موانع مذاکره در ایالات متحده آمریکا دفاع موشک های بالستیک" در بخش همکاری با فدراسیون روسیه ، گزارش آمده است که (ص 34) این صداها مثل وجود خواهد داشت بار خشن جلوتر برای بیشتر کاهش توهین آمیز به عنوان روسیه نخبگان سیاسی و نظامی کرده اند بارها و بارها کاهش بیشتر به توافقی بر روی دفاع موشکی مرتبط (اگر شما کرده اند مشترک "روسیه تا به خلع سلاح به هر حال" ، استدلال در ذهن ، شما باید توسط وبلاگ پاول Podvig را رها و اجازه دهید خود را از متقاعد کردن برعکس)
دوم ، و حتی جالب تر : در این گزارش همچنین اشاره می کند که ایالات متحده نیاز به قرار دادن تاکید بر توسعه و استقرار
... دفاع موشکی که هر دو relocatable و مقیاس پذیر هستند. دارایی های Relocatable می تواند در زمان بحران به منطقه رسید ، ارائه قابلیت افزایش در برابر تهدید اندازه بزرگتر RAID است. این قابلیت همچنین دفاع موشکی را به ارمغان آورده ، در مناطق خرس نسبتا سریع استفاده می شود. دارایی های مقیاس پذیر را می توان به معماری های موجود منطقه ای یکپارچه شده است. (ص 27)
علاوه بر این ، وزارت دفاع در نظر دارد
... به منظور توسعه یک فناوری است که شامل نه تنها بر روی داده ها از یک مسیر سنسور از راه دور راه اندازی ، بلکه توانایی برای ارسال داده uplink از دارایی های دیگر نسبت به رادار AEGIS در از راه دور شرکت کنند ". این به شما این امکان را می دهد رهگیر موشکی تهدید در محدوده بیشتری بپردازد. "(ص 22)
تصویر در همان صفحه نشان می دهد رو به جلو بر اساس رادار باند X و یک سنسور فضای مبتنی بر ارائه اطلاعات به کشتی AEGIS است.
خوب ، در حال حاضر عبور مختصری از دین Wilkening سال 2000 Adelphi مقاله "دفاع موشکی بالستیک و ثبات استراتژیک" است :
تنها زمانی که بالای لایه بازدارنده در پرواز فراتر از طیف وسیعی از ردیابی و کنترل آتش راداری خود را هدایت می تواند THAAD یا NTW [نیروی دریایی تئاتر عریض] ارائه پوشش قابل توجهی از ایالات متحده. به عنوان مثال ، اگر داده های ردیابی دقیق در اوایل مسیر از موشک های بین قاره ای توسط سنسورهای مانند ارتقاء رادارهای هشدار دهنده زود هنگام واقع در خارج از ایالات متحده یا SBIRS کم ، و مسیر این داده ها به دست آمده در پرواز به بازدارندههای ابلاغ ، سپس THAAD فرضی رد پا در برابر موشک های قاره را افزایش می دهد در حدود 1100 کیلومتر به قطر یک دایره است. این حاکی از آن است که 10-12 سایت می تواند قاره ایالات متحده را تحت پوشش است. بین سه و چهار ردپاها NTW خواهد بود در این شرایط لازم است. در حال حاضر ، نه THAAD و نه NTW است که طراحی شده برای پذیرش اطلاعات آهنگ در حال پرواز به جز از زمین و یا مستقر در دریا ، رادارهای. با این حال ، اگر SBIRS کم مستقر شده است ، برنامه ریزان روسیه از ترس بدترین ممکن است بر این باورند که بالای لایه TMD رهگیر می تواند در پرواز با استفاده از داده های مسیر خود هدایت ، به خصوص اگر در پرواز رهگیر سیستم های ارتباطی است که به عنوان بخشی از NMD آینده ایالات متحده مستقر سیستم. [تأکید اضافه شده جدید]
در تعادل ، آن سخت است تصور کنید که روسیه یا چین خواهد بود مایل به بطور قابل توجهی کاهش زرادخانه های تهاجمی خود را ، در صورتی که ایالات متحده را حفظ توانایی برای تقویت دفاع از میهن توسط جابجایی و / یا اتصال سیستم های TMD با سنسور از راه دور.
بیل Hartung پاسخ به ارز Mello - نایت
ویلیام D. Hartung مدیر تسلیحاتی و طرح امنیت در بنیاد آمریکای جدید. او در 15 ، درپاسخ فوریه 2010 به ارز نایت Mello از دیدگاه ها در زمینه خلع سلاح هسته ای و دولت اوباما است.
_________________
آرزوهای اوباما را فراتر از فقط بیانیه خود را در پراگ. او در میان مذاکره سلاح های هسته ای جدید است
پیمان کاهش با روسیه ، با مواد ممکن است به دنبال به دنبال کاهش عمیق تر ؛ او خود را متعهد علنی به تصویب پیگیری از پیمان جامع منع آزمایش و پیمان منع تولید بمب گیری
(معاهده قطع مواد شکاف پذیر) ؛ او میزبانی اجلاس امنیت هسته ای از تعداد زیادی از کشورها برای کار بر روی طرح هایی را برای تأمین امنیت و یا نابود "پخش زنده شل" و مواد ساخت بمب و او میزبان یک جلسه شورای امنیت سازمان ملل متحد (اول ایالات متحده رئيس جمهور به انجام این کار) برای تقویت تعهدات خلع سلاح از بازیکنان کلیدی متعدد.
برخی از این تغییرات می تواند بدون بازسازی عمده ای از نیروهای آمریکایی معمولی (کاهش جدید با روسیه و اقدامات امنیتی جدید هسته ای ، به عنوان مثال) رخ می دهد.
همه چیز فراتر از آن است که تغییرات قابل توجهی را برای اولین بار نیاز به ، به عنوان چارلز نشان می دهد ، نه تنها در ایالات متحده نیروهای متعارف و استقرار اما در سیاست های منطقه ای در پویایی امنیتی در جنوب آسیا (هند و پاکستان) و خاور میانه (اسرائیل ، ایران ، و انبوهی از پرسش های مرتبط ، از جمله setttlement اسرائیل و فلسطین). و اقدامات در حال حاضر مانند افزایش هزینه های سلاح های هسته ای پیچیده نیاز به معکوس شود.
اما نه همه -- -- بسیاری از این عوامل به ندرت یا نه به طور کامل توسط بسیاری از بحث "شدن به صفر" از طرفداران
بنابراین ، من حدس می زنم من با بسیاری از نقاط ساخته شده توسط چارلز و گرگ موافقم ، اما من آماده ام به رها کردن بر روی چشم انداز از برخی از تغییرات قابل توجهی در سیاست های هسته ای و ژست است. احساس من این است که ما باید به تعهدات اوباما و شادی پس از آن وی را به کلام او ، تصور که پیشرفت غیر ممکن است.
پل اینگرام پاسخ به Mello - نایت ارز
پل اینگرام مدیر اجرایی انگلیسی آمریکایی شورای امنیت اطلاعات (اساسی) می باشد. او در 15 ، درپاسخ فوریه 2010 به ارز Mello - نایت دیدگاه ها در زمینه خلع سلاح هسته ای و دولت اوباما است.
_____________
همه می دانند که در این جهان سختی از سیاست های هسته ای رئالیست آن پرداخت نمی شود ساده لوحانه است. آن چه کمتر به رسمیت شناخته شده است که در جهان از تهدید جهانی می توان آن را به همان اندازه خطرناک بازی افراطی صفر اعتماد به بازی.
بنابراین ما باید از طریق این دنیای عجیب و دشوار مرور یک سری ثابت و پیچیده ای از محاسبات در نظر گرفته شده ، و قضاوت بر اساس شواهد و تجربه قبلی ، ما می توانیم اعتماد و آنچه ما می توانیم. می رود که به همان اندازه برای کسانی که از ما در تلاش برای نفوذ در تصمیم گیران به عنوان حد برای مقامات تصمیم گیری در سیاست خارجی است.
بنابراین زمانی که یک رئیس جمهور می شود و باعث یک سخنرانی که حاوی درون آن را به یک جهان عاری از سلاح های هسته ای تعهدات ، پیشنهاد تعدادی از ابتکارات ، و مشتاقانه منتظر است تا تعهدات بتن در کوتاه مدت ، آن را می پردازد به امیدواری ، اما ساده لوح نه. و ما باید به آزمون برای اولین بار از این امید در آینده ای بسیار نزدیک زمانی که رئیس جمهور به انتشار یک نسخه از چکیده انتظار طولانی خود را در موضع هسته ای می آید.
اجازه بدهید در ابتدا که من نزدیک آشنا هستم با عملکرد داخلی برنامه بازی Adminsitration اوباما ، با NPR ، START پس از مذاکرات ، این سرمایه گذاری می گویند. من این سرمایه گذاری در زیرساخت [مجتمع سلاح های] بیشتری نسبت به گرگ را دوست ندارد. من فکر می کنم آنها اتلاف منابع ایالات متحده مالیات دهندگان ، و آمریکا و جهان خواهد بود بهتر است بدون آنها ، با بودجه موجود اختصاص داده شده به بیشتر سیم پیچ کردن زیرساخت ها ، پاک کردن و مانند آن.
اما همچنان دلایل متعددی برای درمان دیپلماسی هسته ای اوباما وجود دارد ، و این سرمایه گذاری ها ، به طور جدی از :
1) یک حرکت جدید است. در حال حاضر ، در حمام افتاب گرفتن این واقعیت ، اما من با گرگ موافقم ، این است که به سختی می تواند دلیلی برای جشن بزرگ است.
2) هیچ فایده ای ندارد انتخاباتی است در این کار را برای اوباما فراتر از نتایج ملموس بین المللی که مربوط وجود دارد. آمریکایی های اندکی متفاوت خواهد شد در این رای گیری ، مگر آن که پرزیدنت اوباما در واقع بر اساس این برنامه ارائه و به نظر می رسد انتخابات آینده به عنوان یک رئیس جمهور ارائه می شود که در صحنه بین المللی می آیند. در واقع ، در صورتی که دستور کار یک بدبینانه بود ، او بیشتر احتمال دارد تا پایان به عنوان یک رئیس جمهور بزرگ در وعده و بر ارائه خدمات ضعیف دیده می شود -- که آیا او واقعی است یا نه یا نه ، این نتیجه به احتمال زیاد و بسیار افسرده است.
3) است که توسط دولت بر سر نیاز به این سطح از سرمایه گذاری اضافی گرفته شده ممکن است گمراه کننده است ، اما آن را نشانی از برگزاری یک سطح خاصی از ثبات داخلی. اجازه بدهید در این مورد چند چیز و صادقانه ، در سیاست خالص و ساده ، سیاه و سفید هستند. حتی JASON گزارش ، هنگامی که اشاره به این که کلاهک هسته ای در وضعیت خوبی بودند ، گفت که زیرساخت های خود را تحت فشار شدید از طریق عدم سرمایه گذاری و چالش جذب استعداد به حرفه است. اعتقاد به این که ما باید به آرامی و چند جانبه به منظور کاهش در حالی که حفظ یک نیروی هسته ای به خوبی به آینده ممکن است خسته کننده به بسیاری از ما ، و برجسته کردن این واقعیت است که ما هنوز در جهان زندگی می کنند که در آن دولت ها هنوز رتبهدهی نشده است نیاز به شیفت های رادیکال تر در وضعیت بدنی خود را ، اما چشم انداز در تناقض نیست. و اجازه دهید در این مورد روشن اینجا ، تعهد به چشم انداز در یک جهان عاری از سلاح های هسته ای ، در حالی که تنها گام اول است ، با این وجود یکی از مهم می باشد. و اگر شما را در فرانسه گرفته شده است ، شما می خواهم بدانید که چه گام بسیار بزرگی بود.
4) شاید مهم ترین ، دولت اوباما ، و ما خودمان ، نیاز به بررسی استراتژیک چگونه ما واقع بینانه می توانید آوردن اکثریت آمریکایی ها روس ها ، و خدا می داند ، هندی ها و پاکستانی ها و اسرائیلی ها در کنار ما (همه این روزها با تمرکز بر ایرانیان اما به من اعتماد کن ، در مقایسه با آنها بسیار آسان است). این موثر است به سادگی به حالت مواضع و فشار از طریق طرح در برابر مخالفت اکثریت نیست ، حتی زمانی که شما قوی ترین مرد در جهان است. شما هنوز هم باید برای متقاعد کردن کنگره ، مردم آمریکایی ، و سپس همکاران در خارج از کشور ، در یک وب مجموعه عظیم از بین روابطی که منجر به بحث منطقی نیست ، چه رسد به آموزش است. این طول می کشد تعامل ملایم ، باز بودن به دیدگاه های دیگران ، قدردانی از تنوع ، کار گروهی و بسیاری دیگر از مهارت های تعاونی فراتر از کار سیاست برای ایجاد فرایند لازم برای خلع سلاح. و طول می کشد که اعتماد به نفس ساختمان. که احتمالا نیاز به مرتب کردن بر اساس سرمایه گذاری ما امروز شاهد.
جاناتان Granoff پاسخ به ارز Mello - نایت
Jonathan Granoff is president of the Global Security Institute . He responded on 15 February 2010 to the Knight-Mello exchange of views on nuclear disarmament and the Obama administration .
Jonathan Granoff is the author of Memo to Obama: Nuclear Weapons , which appeared in Tikkun Magazine , January-February 2009.
_______________
Was President Obama outplayed by DOD and DOE? They have posed a very clever analysis. If progress is to be had on nonproliferation, such as support for a test ban, then modernization and the ability to strengthen the capacity to improve the arsenal seems to be the cost. Does this still allows them to say that the modernization “might require testing someday?” This will be an enormous benefit for those who want to stop the test ban. Will it not be like the Clinton administration's deal with Stockpile Stewardship where he thought funding it would generate their support for the test ban but did not gain the full out support of DOE?
I am consistently surprised by how naive politicians appear when challenged by strategic military planners. So, I state this as an example where it appears that President Obama really wants to make progress (not necessarily on disarmament, but certainly on nonproliferation) and even here he is getting cul de sacked .
Or, is he fully aware of the strategy being played out. Does Mr. Mello think he was being deceptive in the Prague speech, or just a bit cute?
Regardless, the current programs being funded that Mr. Mello highlights will certainly make achieving any strengthening of the nonproliferation aspirations of the Administration at the upcoming NPT very difficult. They certainly do not seem to be consistent with a commitment to disarmament.
I sincerely hope I am wrong and look forward to hearing from some of the people in the current Administration whom I respect very much, such as Ambassador Rice and Assistant Secretary of State Gottemoeller.
Greg Mello responds to Jonathan Granoff
Among your other interesting points, you raise this question: “Does Mr. Mello think he [Obama] was being deceptive in the Prague speech, or just a bit cute?” I would say neither. The substitution of an aspiration for a commitment or promise is a rhetorical device so normal these questions don't arise. Both the speaker and the audience expect some sort of ritual acknowledgment of our common aspirations. The gap between those aspirations and our actual practice is fairly embarrassing; many members of the audience are looking for some sort of fantasy bridge between the two. They don't want bad news, they want “hope.”
Somehow we have gone from “I will put a chicken in every pot” to “I will seek to put a chicken in every pot.” There is less accountability in the second formulation, which may be especially helpful in a time of contracting national prospects — in which contraction, the increased nuclear military spending I am criticizing plays a central symbolic role. Our hopes are greater than the realities available to service them. We, and our donors and supporters, want Santa Claus.
Todd Fine responds to the Mello-Knight exchange
Todd Fine organized and developed the Global Zero campaign for the elimination of nuclear weapons as a program officer at the World Security Institute . He is currently working to establish the Iran Data Portal at Princeton University. He responded on 18 February 2010 to the Knight-Mello exchange of views on nuclear disarmament and the Obama administration.
_________________
President Obama's exceedingly generous budget request for the nuclear weapons labs has boiled long-simmering anxieties about the concrete policy impact of his frequently expressed “vision” for “a world without nuclear weapons.” Aligning with the prominent series of op-eds in The Wall Street Journal, Obama repeated this earnest aspiration consistently throughout the campaign for the presidency, and in his Nobel Peace Prize acceptance speech and April 2009 policy speech in Prague.
Given the ambition of this vision in practical terms, and, of course, the now apparent serious interest in its achievement by predecessor Ronald Reagan, it is not surprising that long-time advocates have expected policy proposals that would explicitly move in this direction. Yet, these budgeting numbers signal an overall regression. They will further institutionalize the development of new weapons and will make restructuring the labs toward other functions more difficult.
The failure to assure advocates began at the rhetoric's root. Despite the welcome credibility they have given the anti-nuclear cause, the op-ed authors – George Shultz, Henry Kissinger, Sam Nunn, and William Perry – had a burden to consider how other countries perceive the size and activities of our weapons laboratories. At the same time in 2007 that American anti-nuclear lobbyists and activists were feverishly working to block funding for the Reliable Replacement Warhead (RRW) in Congress, Kissinger forwarded an analysis by Shultz and Hoover fellow Sidney Drell to Sen. Pete Domenici supporting investments in the program. And although Nunn declared that he was opposed to the RRW, he signaled his acceptance for large-scale increases in lab funding in the foursome's third op-ed in The Wall Street Journal on January 19, 2010. Unlike the previous op-eds, which were enthusiastically endorsed by others and received with much fanfare by the press, this one seemed clinically designed to give their reputational blessing to the upcoming budget numbers.
Chief nuclear negotiator under President Reagan, Max Kampelman, who has claimed that he originally prompted George Shultz to return to the question of elimination, has advocated a bold path to zero using multilateral processes in the United Nations. Indeed, outlining the divisions among the foreign policy elite, the Global Zero campaign was initiated by a number of attendees of the Shultz-led Hoover Institution meetings who were dissatisfied with the extreme focus on short-term “steps” instead of the explicit practicalities of achieving the ultimate goal. And following that, the policy program of Global Zero itself has revealed a split between the advocates of immediate multilateralization of the strategic arms control process and others who propose that a decades-long series of US-Russia agreements expand into a multilateral process.
These assorted divisions among the elite may come to the fore at the May NPT Review Conference as other nations test the United States' new-found commitment to the treaty's stated objective of disarmament. Given the current crises involving Iran and North Korea and the shortening window of Obama's dynamism on the world stage, if the President fails to inspire others to adopt his “vision” and work toward elimination concretely, he may miss a singular opportunity. If CTBT, which is symbolic despite its limitations, is not ratified by the conference date, these budget requests alone may devastate US credibility. And as Greg Mello's logic indicates, other nations are unlikely to be impressed with the scale of the START follow-on treaty, and there are not yet any indications that the posture review language on “the role” of nuclear weapons will be that momentous in terms of practical implications.
In order to blunt these concerns and sincerely recommit to the vision, there are a number of policy proposals the Obama administration could potentially advocate going into the review conference:
1. A funded international program that would initiate cooperative research into verification technologies and enforcement strategies that would be required in a world of “global zero.”
2. The initiation of an international audit of all existing nuclear weapons and material.
3. Sponsorship of initial discussions on a timeline for negotiations and targets involved in the eventual elimination of nuclear weapons.
However, as Charles Knight mentioned with respect to international concerns about the United States' superiority in conventional weapons, these actions would only be a start. Given the terrifying overall budget projections and the abject failure of our military contracting and procurement processes, the United States needs to reformulate its entire defense posture and budget. In order to convince states like Russia and China to approach low numbers of nuclear weapons, it might even be necessary to consider multilateral treaty restrictions on general conventional forces and on specific advanced weapons systems like Prompt Global Strike. If the elimination aspiration is sincere, then these concerns are unavoidable and should be seriously studied and contemplated.
Max Kampelman, the symbolic initiator of the present return to abolitionism, has spoken powerfully of what real leadership by an American president, especially when morally confident and unabashed, can accomplish. President Obama's rhetoric on the elimination of nuclear weapons apparently inspired some enough to award him the Nobel Peace Prize; if he is sincere, he owes it to the younger generation to present a clear path to elimination, if not in his lifetime, then in ours.
The Obama disarmament paradox: A rebuttal
John Isaacs and Robert G. Gard, Jr. The Bulletin of the Atomic Scientists , 24 February 2010.
http://thebulletin.org/web-edition/op-eds/the-obama-disarmament-paradox-rebuttal
John Isaacs : The executive director of the Center for Arms Control and Non-Proliferation, Isaacs represents the center's sister organization, Council for a Livable World, on Capitol Hill. His expertise is in how Congress works, especially when it pertains to national security issues such as nuclear weapons and missile defense. Previously, he served as a legislative assistant on foreign affairs to former New York Democratic Rep. Stephen Solarz.
Robert G. Gard Jr. : A consultant on international security and education, Gard is the chair of the Center for Arms Control and Nonproliferation's Board of Directors. He also is a member of the Bulletin's Science and Security Board. Previously, he served as president of the Monterey Institute of International Studies and as director of the Johns Hopkins University Bologna Center. During a military career that spanned three decades, he was an assistant to the secretary of defense and president of the National Defense University.
________________
Greg Mello's recent Bulletin article “ The Obama Disarmament Paradox ” distorts the Obama administration's nuclear agenda by making unjustified assumptions that discredit President Barack Obama's historic commitment to seek a nuclear-weapon-free world. Obama has committed to such a goal several times–both before and after his election in November 2008. But Mello calls that a “vague aspiration” rather than a commitment. Yet the evidence he provides to support his assertion isn't persuasive.
In fact, the president has advocated for numerous initiatives in a comprehensive nonproliferation program. These include winning UN Security Council endorsement for a nuclear-weapon-free world; negotiating a new arms reduction treaty with Russia, which Obama considers an interim agreement toward further reductions; preparing a Nuclear Posture Review consistent with reducing the role of nuclear weapons in national security strategy; pledging to secure all loose nuclear materials over a four-year period; and taking an active role at the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) Review Conference.
As President Obama stated during his seminal Prague speech on nuclear disarmament, achieving a nuclear-weapon-free world is a long-term goal that might not be achievable in his lifetime, but that doesn't minimize the necessity of taking interim steps to reduce the likelihood of nuclear proliferation.
Mello افزایش درخواست اوباما در سال مالی 2011 بودجه برای ذخیره مباشرت و ساخت تاسیسات جدید در آزمایشگاه های هسته ای به عنوان یک تعهد برای تولید سلاح های جدید هسته ای را می بیند. با این وجود دولت روشن که هستند بدون طرح چنین وجود دارد بطور پنهانی ، 2011 بودجه درخواست ایالات صراحت که به این ترتیب ، افزایش درخواست رئیس جمهور در هزینه های هسته ای باید باشد در متن به دنبال تصویب مشاهده "سیستم سلاح های جدید خواهد باشد نه ساخته شده است." آزمون جامع معاهده منع و کاهش سلاح های هسته ای بیشتر است.
تا حد زیادی ، هیچ چیز متناقض بین چشم انداز را از جهان عاری از سلاح هسته ای و تضمین یک نیروی بازدارنده هسته ای امن ، مطمئن و قابل اعتماد در این فاصله ، از جمله بهسازی سیستم های پیری وجود دارد ، فراهم آوردن آزمایشگاه با امکانات به جای گیاهان فیزیکی رو به وخامت خود را و حفظ مهارت ضروری است که دانشمندان در آزمایشگاه های ارائه است. و این را نیز باز نمی کند نیاز به چنین یک نیروی بازدارنده "نوآوری بی پایان" را به عنوان ادعای Mello. موجودی هسته ای فعلی ما سلاح ، اعتبار توسط آزمایش های گسترده ، بیش از کافی برای جلوگیری از استفاده از سلاح های هسته ای در مقابل ایالات متحده ، نیروهای ما در خارج از کشور ، و متحدان ما ، ارائه منابع کافی اختصاص داده شده به برنامه نظارت بر نگهداری از زرادخانه اتمی است.
Mello همچنین به نظر می رسد فراموش کرد که دستیابی به یک جهان عاری از سلاح هسته ای هم ملی و هم قوانین بین المللی NPT ، که ایالات متحده را تصویب کرده است ، شامل تعهد به دنبال خلع سلاح هسته ای است. نه به ذکر است که این پیمان تا به یک جزء مهم عملی : ایالات سلاح غیر هسته ای ، همکاری پیمان کشورهای فاقد سلاح های هسته ای NPT انجام تعهدات خود به موجب اصل ششم به حرکت به سمت خلع سلاح کامل هسته ای مشروط.
بنابراین ، "چشم انداز" جهان عاری از سلاح هسته ای به عنوان زمینه ای برای "طرح های منع گسترش سلاح های هسته ای مختلف" در طرح اوباما برای کاهش تهدید خطرناک به ملی ما امنیت به عنوان مثال ، گسترش سلاح های هسته ای و تروریسم ضروری است.
پرزیدنت جان اف کندی در ژوئن سال 1963 آزمایش هسته ای سخنرانی بان کی مون در دانشگاه آمریکایی مشهور است نه تنها برای لفاظی های خود ، بلکه همچنین برای پیگیری از طریق : کلمات کندی منجر به پایان آزمایش در بالای سطح زمین هسته ای است. در حالی که به تردید در مورد تا چه اندازه موفق اوباما در اجرای دستور کار خلع سلاح خود را باشد مشروع است ، اجازه دهید امید Mello و دیگران خواهد شد صبر کنید تا ببینید چگونه پیشرفت از طریق دنبال قبل از آنها او را قاضی بیش از حد خشن. هر چیز دیگری خواهد بود غیرمنصفانه است.
Mello گرگ به جان ایساکس و رابرت Gard پاسخ :
"تعهد" را به یک هدف است که یک سخنران می گوید : او در طول عمر خود ممکن است دستیابی به (تا چه رسد در دولت او ، تنها دوره وابسته) با تعریف آرمان آن مردم در بهترین حالت است. در صورتی که "تعهد" ، بتن و خاص آن مبهم است. چنین تعداد کمی از کلمات اوباما را در پراگ (و زمان ثبت نام) مربوط به خلع سلاح شدند. بدون اقدامات قابل توجهی شده اند وجود دارد.
من علاقمند هستم در عمل -- ما و دولت -- و نه "امید است."
در پاسخ شما ، شما به سادگی تم دولت بر روی این نقاط تکرار.
اگر شما بیش از چیزی که می نویسید نگاه کنید ، خواهید دید که شما به طور آزادانه conflate خلع سلاح با مسائل عدم گسترش سلاح های هسته ای و ابتکارات است. شما تنها نیستید ، بسیاری از مردم انجام است. گمان می کنم که این ایده است. اینها چیزهایی کاملا متفاوت است ، بدیهی است. Preventing others from acquiring a nuclear deterrent has precious little to do with getting rid of my own. I nowhere argue against sound, just, and legal measures to prevent nuclear proliferation.
I think you err significantly when you say “the pursuit of a nuclear-weapons-free world is both national and international law.” It is the achievement, not the pursuit, of this goal that is a binding legal requirement, unanimously confirmed by the International Court of Justice. Attempting to substitute an alleged aspiration (and that ominously vague), for achievement is a big step down from logic and law, a grave political disservice. This is all the more true when this alleged aspiration comes from the very temporary leader of the world's largest and most aggressive military power, and is then followed by a very large increase in nuclear weapons spending.
I never said that a nuclear deterrent required “unending innovation.” I suspect we agree that the reverse is true. What I said was quite different: that the “deterrence of any adversary” to which Obama referred was unachievable, and therefore its pursuit implied unending innovation. I think investment itself, together with an ideology of technical “progress” – often expressed through fads like the quest for greater device “surety” – creates the hope that a “credible” nuclear deterrent, a deterrent that is relevant to “any” adversary as well as one that is “safe” and “secure,” can someday finally be achieved. Nuclear weapons will never be safe, secure, and they will never deter “any” adversary.
There's many reasons why our leaders engage in this kind of crazy talk, and none of them are pretty.
Disarmament aside, the warhead complex, especially at the physics labs, is riddled with waste and unnecessary programs and missions, which help drive down morale and scientific quality. I and many others believe the complex is grossly over-funded (by at least 40%) for the mission of maintaining the present arsenal indefinitely. Much smaller arsenals, right on down to zero, would be quite desirable from every perspective, and cheaper. The US arsenal can be unilaterally reduced to much lower levels without any loss of US “security.”
If Obama wants to decrease the role of nuclear weapons in national security, and expects anybody to believe him, he must actually do so. Instead, building thousands of significantly upgraded bombs (a process already underway) with new requests to develop and produce more kinds of upgraded bombs, and the factories to make them, isn't disarmament at all. It's the modernization of everything for the long run – warheads, delivery systems, factories, everything.
Robert Gard and John Isaacs continue the exchange:
It's gratifying to learn that Greg Mello agrees with us on the desirability of both sound measures to prevent nuclear proliferation and a “much smaller” US nuclear arsenal. For our part, we agree with him that the increase in funds programmed for the nuclear laboratories is excessive, although we don't see any inconsistency between ensuring a safe, secure, reliable, and effective nuclear stockpile and reducing its size.
We may have a basic disagreement regarding deterrence. It's not clear whether Mello's quote of deterring “any adversary” includes non-state actors or only nation states. If he is referring to nation states only, we believe even extended deterrence can be accomplished without “unending innovation” and with a smaller stockpile. If his definition includes non-state actors bent on terrorism, no amount of innovation or real investment can deter them from using a nuclear weapon should they acquire one.
We certainly concede the point that most measures designed to reduce the likelihood of nuclear proliferation wouldn't qualify as disarmament, but they may facilitate reductions in nuclear stockpiles, which would qualify as disarmament.
Finally, let's return to the basic issue of President Obama's commitment to seeking, as a goal, a nuclear-weapon-free world. Even if it is an “aspiration,” that doesn't reduce its importance. Article VI of the Nuclear Non-Proliferation Treaty obligates the nuclear weapons states, including the United States, “to pursue negotiations in good faith on effective measures relating to nuclear disarmament.” And although Mello might not consider the action “significant,” Obama did chair a UN Security Council meeting with other heads of state that resulted in a resolution affirming the goal of a nuclear-weapon-free world. Additionally, to meet our obligation under Article VI, Obama has stated his intent to follow up the new START treaty with negotiations involving all of the nuclear powers to reduce stockpiles of weapons.
Coming full circle, these actions taken are essential to obtain the cooperation of the non-nuclear weapons states in measures to reduce the likelihood of nuclear weapons proliferation, which both we and Mello favor.
Matthew Hoey responds the the Mello-Knight exchange
Matthew Hoey is the founder of the Military Space Transparency Project (MSTP) and a former senior research associate at the Institute for Defense and Disarmament Studies (IDDS) where he specialized in forecasting developments in missile defense and military space technologies. He responded on 02 March 2010 to the Mello-Knight exchange of views on nuclear disarmament and the Obama administration.
________________
President Obama's hopes to begin the long march toward a nuclear free future are not limited to just words, though I understand how some may believe this to be the case. Upon closer examination, the President is taking the critical first steps in an effort to go beyond his address at Prague. The President is in the process of negotiating a new arms control treaty with the Russians, and it is highly likely that he will be pursuing even deeper cuts in the future. He has also made efforts to expand and strengthen the Comprehensive Test Ban Treaty. Where are the results? Why have we not seen action? When will the nuclear threat begin to wane–even if it happens ever so slightly?
This is a very informative thread, and I have enjoyed reading all of the entries. What Charles [Knight] has initiated here serves as an example of how if we draw upon all of the myriad arguments before us, we are sure to paint a more nuanced picture of the road to consensus and cooperation. The same could not be truer in regard to our domestic political and international diplomatic climates as well. Parties in all corners have legitimate disputes and concerns, and until these are all fully addressed in a courageous and aggressive new fashion it is my belief that our drive towards zero will never get in gear. Here are my thoughts on how we can get moving.
One step would be for both American and Russian defense industries to gradually be converted into commercial industries – in the current global economy this would be slow to begin but would eventually reap tremendous benefits. Such a transition would even free university students from the confines of military contractors as a leading option for employment, ensuring that this generation of young people would not be bound to the archaic practices of the military industrial complex. The ripple effects on cooperative defense would be tremendous. As it is, our overall military capabilities are already unrivaled. Such reductions in military spending and subsequent reinvestment in new technology would not in fact lessen our strategic dominance, since cooperative defense would diminish the move-countermove dynamic that has long undermined disarmament efforts. Then taking into consideration cooperative defense and the promotion of one another's security, our mutual economic potential would be enhanced further, thus strengthening our international relationship to an unprecedented level.
This would not be a cooperative security agreement limited to just sharing military and launch data; such a partnership would also extend into a shared strategic defense. In this era where the war on terror and the threat from extremism is the focal point of nations such as the US and Russia—ever posed with internally-based security threats and intrusions by radicals who would not hesitate to use a nuclear weapons in a major city—this simply makes sense.
The pursuit of missile defense to guard against incoming threats is the single greatest impediment to progress – this is the lynch pin, and under the banner of reducing national security threats it does nothing more than increase them. It is a fool's pursuit. Should the United States pull back from its BMD aspirations in concert with the initiation of cooperative defense discussions, real progress toward reducing the threat of a missile attack against the US could begin. This would also help to motivate the US and Russia to find common ground in regard to Iran during this heady time. With the world's two military superpowers acting as enhanced security and economic partners, it is more likely that this leadership by example would take hold and could spur the beginning of a global trend over the long run.
Spending has long been unrestrained within the nuclear complex and the national labs. This is a perennial phenomenon—the effect of unwavering pork barrel spending and lobbying by elected officials in cahoots with the defense industry to bring home jobs to their home districts. This cannot be undone without disastrous results. The US economy is addicted to the defense dollar and must be weaned from it gradually. This would come in the form of a transition away from the development of destructive technology and towards the development of beneficial technologies, for example, alternative energy solutions or emerging technologies that would enhance space exploration. Far too many working American families rely upon the defense budget and the nuclear dollar. If consensus for disarmament efforts is to extend across the aisles of Congress and the Senate, this must be understood and honored. If not, we face divisions and a squandered opportunity that may not present itself again.
Once such a transition takes place, a type of economic vacuum effect could commence where free markets, capitalism and innovation driven by new technology could lift the US and Russian economies out of the mud that is the threat of nuclear annihilation. This vacuum effect was not possible in years past, and is actually enabled by the current economic crises and the need for new industries that would contribute to economic recovery and job creation. It does not require any more courage, concessions or clarity to pursue a world without nuclear weapons through such avenues than what is needed to cling onto weapons that can and will someday kill millions.
When placed side-by-side, exchanges and the resulting debates regarding the increase in the nuclear complex budget versus the White House's current policy positions beg for such a solution. In fact, if such a solution is initiated cautiously through careful consideration of the needs of all parties, it could ripple across the economy help to address our greatest global challenges. This could be accomplished while progressively extracting more and more American and Russian scientists from the nuclear gadgetry industry and channeling their enormous individual and collective talents into a more prosperous direction.
Barack Obama and Dimitri Medvedev have the courage and clarity to understand and express their willingness to discuss a world without nuclear weapons. Progress will require a steadfast commitment to courage in the face of the defense industry and the clarity to see that thousands of Russian and Americans rely on these industries and will need jobs that provide the means to support their families. Cooperative defense will lead to the beginning of a transition from massive defense spending to productive civilian investment that stands to benefit all.
Offering concessions and placing cooperative defense on the table while viewing the road ahead in a broader context should get the discussion moving in a direction that turns words into additional actions. As long as the United States refuses to give up missile defense in Eastern Europe we will remain at a standstill.
It was Dr. Randall Forsberg who opened my mind to this way of thinking. She taught me about how cooperative security could be used as a vehicle for peace. Her words that follow, written in 1992, ring today with a renewed poignancy:
The end of the Cold war represents a turning point for the role of military force in international affairs. At this unique juncture in history, the world's main military spenders and arms producers have an unprecedented opportunity to move from confrontation to cooperation. The United States, the European nations, Japan and the republics of the former USSR can now replace their traditional security policies, based on deterrence and unilateral intervention, with cooperative policies based on minimum deterrence, non-offensive defense, nonproliferation, and multilateral peacekeeping.
There are four important reasons to make this change, and make it quickly:
First, massive resources are at stake. With a cooperative security policy, the United States could cut the annual military budget… A peace dividend on this order is exactly what we need to revitalize the economy and meet the backlog of needs in housing, health, education, environment and economic infrastructure.
Second, the cooperative approach to security is prerequisite to stopping the global proliferation of armaments and arms industries. The prospect of proliferation has become the single greatest military threat to this country and to the world…
Third, the choice by the major industrial nations either to perpetuate a US-dominated international security system or to develop a more cooperative system will have far-reaching political ramifications at home and abroad… here in America, the change would help reverse the nasty mixture of cynicism, violence, and racism that has increasingly pervaded our society since the first Reagan Administration made increases in military spending at the price of national debt and deep cuts in domestic programs.
Last but not least, a cooperative approach to security is likely to be far more effective than the traditional approach in reducing the incidence and scale of war. Despite these enormous stakes, Congress and the Administration have, until recently, refused even to consider substantial cuts in post-Cold war defense spending, much less seize the unprecedented opportunity to develop a cooperative security system. [Randall Forsberg, "Defense Cuts and Cooperative Security in the Post-Cold War World", Boston Review , May 1992]
Should President Obama choose to accept this torch I believe that we can achieve the goals outlined in Prague within our lifetime.
Following are a number of posts relevant to this debate. They serve as reference, furthering the discussion.
Remarks by President Barack Obama, Hradcany Square, Prague, Czech Republic
Barack Obama. remarks, Hradcany Square, Prague, Czech Republic , 05 April 2009.
http://www.whitehouse.gov/the_press_office/Remarks-By-President-Barack-Obama-In-Prague-As-Delivered/
گزیده ای :
… as the only nuclear power to have used a nuclear weapon, the United States has a moral responsibility to act. We cannot succeed in this endeavor alone, but we can lead it, we can start it.
So today, I state clearly and with conviction America's commitment to seek the peace and security of a world without nuclear weapons. (Applause.) I'm not naive. This goal will not be reached quickly –- perhaps not in my lifetime. It will take patience and persistence. But now we, too, must ignore the voices who tell us that the world cannot change. We have to insist, “Yes, we can.”
… the United States will take concrete steps towards a world without nuclear weapons. To put an end to Cold War thinking, we will reduce the role of nuclear weapons in our national security strategy, and urge others to do the same. Make no mistake: As long as these weapons exist, the United States will maintain a safe, secure and effective arsenal to deter any adversary, and guarantee that defense to our allies –- including the Czech Republic. But we will begin the work of reducing our arsenal.
Nuclear weapons debate takes new form
James Carroll. Boston Globe , 15 June 2009 .
گزیده ای :
Prague was arguably the most important presidential speech in decades. Again, what made that resounding call for a new “form of the forms of thought” about nuclear weapons, was the president's starting point – an acknowledgment of special American culpability. “As the only nuclear power to have used a nuclear weapon, the United States has a moral responsibility to act.”
شانس در برابر خلع سلاح هسته ای
Charles V. Peña. antiwar.com , 29 July 2009.
http://original.antiwar.com/pena/2009/07/28/nuclear-disarmament/
گزیده ای :
…a country can be a party to the NPT but decide that abiding by the treaty is no longer in its best interests and withdraw, which is exactly what North Korea chose to do in January 2003, claiming, “A dangerous situation where our nation's sovereignty and our state's security are being seriously violated is prevailing on the Korean Peninsula due to the US vicious hostile policy towards the DPRK.” Given that North Korea had been named a member of the axis of evil a year earlier and the United States was on the verge of invading Iraq (a non-nuclear power), it's perfectly understandable that the regime in Pyongyang might believe it was in the DPRK's “supreme interests” to no longer formally agree to be a nonnuclear power, ie, a pushover for regime change.
The NPT is not a universal treaty. There are 193 countries in the world, but not all of them are signatories to the NPT. The result is the so-called “D3 problem,” or the de facto nuclear states: India, Pakistan, and Israel. These countries were never part of the NPT regime and were thus able to develop nuclear weapons, because they are under no obligation to abide by the NPT. And it's not lost on the rest of the world – particularly the Muslim world – that the United States doesn't hold Israel to the same standard as Iran. Indeed, like previous presidents, Obama refuses to even acknowledge that Israel is a nuclear power.
…the NPT does not exist in a vacuum. It's impossible to ignore US foreign policy, particularly a proclivity for military intervention supported by Democrats and Republicans alike. Since the end of the Cold War marked by the opening of the Berlin Wall in 1989, the United States has engaged in nine major military operations, but only one of those – Operation Enduring Freedom – was unambiguously in response to a direct threat to the United States. This is a powerful incentive for countries such as Iran and North Korea to acquire nuclear weapons as the only reliable deterrent against US invasion. As long as the United States continues to have an interventionist foreign policy (and the Obama administration has not overseen a sea change in US foreign policy), it will be next to impossible to prevent proliferation.
Together Toward Nuclear Zero: Understanding Chinese and Russian Security Concerns
Cristina Hansell and Nikita Perfilyev. The Nonproliferation Review , November 2009.
http://www.informaworld.com/smpp/section?content=a915796781&fulltext=713240928
گزیده ای :
…if Chinese military experts decide that China needs the capability of a maneuvering warhead to evade missile defense interceptors, they may need to test the redesigned warheads. It is not clear that the Obama administration, however, will be willing to back down on missile defense in order to obtain Chinese agreement on a CTBT. Without a CTBT, though, further progress toward disarmament is unlikely; the nuclear weapon states' commitment to NPT Article VI will not be taken seriously by non-nuclear weapon states, and the possibility of a future arms race (instigated in large part by the fear of US missile defenses and precision weapons) is increased.
A Roadmap for the Abolition of Nuclear Weapons
Jared Gassen and Bill Wickersham. book chapter, November 2009.
Barry Blechman. New York Times , 18 February 2010.
http://www.nytimes.com/2010/02/19/opinion/19blechman.html
گزیده ای :
Here's how a global nuclear disarmament treaty could work. First, it would spell out a decades-long schedule for the verified destruction of all weapons, materials and facilities. Those possessing the largest arsenals — the United States and Russia — would make deep cuts first. Those with smaller arsenals would join at specified dates and levels. To ensure that no state gained an advantage, the treaty would incorporate “rest stops”: if a state refused to comply with a scheduled measure, other nations' reductions would be suspended until the violation was corrected. This dynamic would generate momentum, but also ensure that if the effort collapsed, the signatories would be no less secure than before.
Charles Knight responds to Barry Blechman
There is something missing in this measured disarmament scheme which invalidates it as a path to full nuclear disarmament. Blechman makes an erroneous assumption shared by too many nuclear disarmament advocates. He assumes that nuclear weapons are a class of weapons that can be dealt with in isolation from the problems of international security and insecurity. Nuclear weapons cannot be separated strategically from the context of the conventional military power they supplement.
Note the following phrase in the above excerpt from Blechman: “To ensure that no state gained an advantage…” His prescription applies only to nuclear weapons and presumes no adjustments to conventional military power. In those conditions some states stand to gain considerable advantage from nuclear disarmament.
Imagine the case of Russia in Blechman's staged draw down of nuclear forces with the US As Russia approaches zero nuclear weapons they become more and more vulnerable to superior US conventional military power.
Without parallel and compensatory reductions and adjustments in conventional forces and strong political assurances weaker nations such as Russia will never agree to give up all their nuclear weapons.
Careful schemes of balanced nuclear weapons disarmament of the type that Blechman argues for cannot by themselves get us to zero nuclear weapons. Compensating for the national insecurities arising from imbalances in conventional military power must be part of any formula for full nuclear disarmament. We need to work toward an international security regime that delivers the reassurance gained of at least fifty years without international aggression and military intervention. After that period of consistent international peace, nuclear nations may be ready to go to zero. This is the only path with any real chance of getting there.
Implementing the President's Prague Agenda: Vice President Biden's Speech at the National Defense University
Remarks of Vice President Biden at National Defense University – As Prepared for Delivery, 18 February 2010.
http://www.whitehouse.gov/the-press-office/remarks-vice-president-biden-national-defense-university
گزیده ای :
Now, as our technology improves, we are developing non-nuclear ways to accomplish that same objective. The Quadrennial Defense Review and Ballistic Missile Defense Review, which Secretary Gates released two weeks ago, present a plan to further strengthen our preeminent conventional forces to defend our nation and our allies.
Capabilities like an adaptive missile defense shield, conventional warheads with worldwide reach, and others that we are developing enable us to reduce the role of nuclear weapons, as other nuclear powers join us in drawing down. With these modern capabilities, even with deep nuclear reductions, we will remain undeniably strong.
Charles Knight comments on the Biden speech
When Vice President Biden speaks of plans to “further strengthen … preeminent conventional forces” with “capabilities like an adaptive missile defense shield” and “conventional warheads with worldwide reach” he seeks to reassure his domestic audience that nuclear disarmament will not make America less secure.
His words, however, do not reassure other nuclear powers or potential future nuclear powers such as Iran who will perceive these enhanced American conventional capabilities as strategic threats to their national security.
Biden surely understands that he is not really offering us a pathway to nuclear abolition. We will not get there if other nations are expected to relinquish their nuclear arsenals to face “undeniable” conventional power from the US
If Biden's speech truly represents the elaboration of the “President's Prague Agenda” it leaves us with a very big gap (conceptually and practically) between the near term goal Biden articulates (“We will work to strengthen the Nuclear Non-Proliferation Treaty.”) and the longer term goal (“We are working both to stop [nuclear weapons] proliferation and eventually to eliminate them.”) which President Obama confirmed in Prague.
Nuclear Weapons in the Twenty-First Century
Matt Eckel. Foreign Policy Watch , 01 March 2010.
http://fpwatch.blogspot.com/2010/03/nuclear-weapons-in-twenty-first-century.html
گزیده ای :
Though American leaders try not to say it out loud too often, one of the reasons Iran's nuclear program is unsettling to Washington is that it constrains the ability of the United States to topple the Iranian regime by force, should push come to shove. As a global hegemon, having the ability to wave our conventional military around and implicitly threaten recalcitrant middle powers with conquest is something America likes to be able to do. It's much harder if the recalcitrant middle power in question can credibly threaten to take out a couple of allied capital cities. Israel's nuclear program was originally founded on this logic, as was that of France.
Debate: Waiting for Obama's Policy on Nukes
Christopher A. Ford. AOL News , 05 March 2010.
http://www.aolnews.com/opinion/article/debate-waiting-for-obamas-policy-on-nukes/19385644
گزیده ای :
… but remarkably, for all his nuclear posing, no one knows what Obama's nuclear weapons policy actually is. So far, his administration has done little of real import. Obama seeks a modest new arms-reduction treaty with Russia but contemplates cuts that would not have been too shocking from the Bush administration — which, in fact, actually began these negotiations in 2006. The administration also wants to reattempt ratification of the nuclear test ban defeated in the Senate in 1999, although the treaty's Senate prospects are dimming. As a result, at this point Obama's “transformative” arms-control agenda looks like President Bill Clinton's from the mid-1990s.
Debate: On the Right Nuclear Weapons Track
Will Marshall. AOL News , 05 March 2010.
http://www.aolnews.com/opinion/article/debate-on-the-right-nuclear-weapons-track/19385662
گزیده ای :
Obama reasons that, by holding up its end of the bargain, the United States can strengthen global nonproliferation norms and intensify pressure on Tehran and other regimes that may be thinking about acquiring nuclear weapons. And as White House officials have stressed, the nuclear “zero option” is a policy aspiration, not something anyone believes is achievable anytime soon.
جریان مرگبار به سمت سلاح های هسته ای
James Carroll. Boston Globe , 15 March 2010. Hosted on the CommonDreams website.
http://www.commondreams.org/view/2010/03/15-5
Think of Niagara Falls. Think of the onrushing current as the river pours itself toward the massive cascade. Imagine a lone swimmer a hundred yards or so upstream, desperately stroking against the current to keep from being swept over the precipice. That swimmer is President Obama, the river is the world, and the falls is the threat of unchecked nuclear weapons.
Henry James used the image of Niagara to describe the rush into World War I: “. . .the tide that bore us along.” Hannah Arendt defined the wars of the 20th century as events “cascading like a Niagara Falls of history.” Jonathan Schell used Niagara as an organizing metaphor for his indispensable critique of war, “The Unconquerable World.”
But now the image has entered the lexicon of strategic experts who warn of a coming “cascade of proliferation,” one nation following another into the deadly chasm of nuclear weapons unless present nuclear powers find a way to reverse the current. The main burden is on Russia and the United States, which together possess the vast majority of the world's nuclear weapons, but President Obama deliberately made himself central to the challenge when he said in Prague, “I state clearly and with conviction America's commitment to seek the peace and security of a world without nuclear weapons.”
Now the Niagara current is taking him the other way. Here are the landmarks that define the swimmer's momentum.
■ The US-Russia Treaty. Negotiators in Geneva are late in reaching agreement on a nuclear arms treaty to replace START, which expired last December. Obama is threading a needle, having to meet Russian requirements (for example, on missile defense) while anticipating Republican objections in the US Senate (for example, on missile defense). Warning: Bill Clinton was humiliated when the Senate rejected the Comprehensive Test Ban Treaty in 1999. Republicans' recalcitrance on health care is peanuts compared to the damage their rejection of a new START treaty would do.
■ The Nuclear Posture Review, the Congress-mandated report on how the administration defines nuclear needs today. This, too, is overdue, probably because the White House has been pushing back against the Pentagon on numerous issues. Are nukes for deterrence only? Will the United States renounce first use? Having stopped the Bush-era program to build a new nuclear weapon, will Obama allow further research and development? What nations will be named as potential nuclear threats? Warning: The 1994 Nuclear Posture Review was Clinton's Pentagon Waterloo. It affirmed the Cold War status quo, killing serious arms reduction until now.
■ Although usually considered apart, the broader US defense posture has turned into a key motivator for other nations to go nuclear. The current Pentagon budget ($5 trillion for 2010-2017) is so far beyond any other country, and the conventional military capacity it buys is so dominant, as to reinforce the nuclear option abroad as the sole protection against potential US attack. This is new.
■ In April, a world leaders nuclear summit will be held in Washington, but both nuclear haves and have-nots will be taking positions based on the US-Russia Treaty (and its prospects for ratification) and the Nuclear Posture Review. Warning: if China sees US missile defense as potentially aimed its way, a new nuclear arms race is on.
■ In May, the signatories to the Nuclear Non-proliferation Treaty will hold their eighth regular review session in New York. Since the nations that agreed to forego nuclear weapons did so on the condition that the nuclear nations work steadily toward abolition, the key question will be whether Obama has in fact begun to deliver on his declared intention. If not, get ready for the cascade.
In truth, the current rushing toward Niagara cannot be resisted. Not seven nuclear nations, therefore, but 17, or, ultimately, 70. But beware an analysis like this. The falls are an analogy, not a fact. Obama warned of such fatalism, calling it in Prague, “a deadly adversary, for if we believe that the spread of nuclear weapons is inevitable, then in some way we are admitting to ourselves that the use of nuclear weapons is inevitable.” Therefore, reject the analogy. Obama is not a lone swimmer, but a voice of all humanity. The nuclear future is not pre-determined. Human choices are being made right now to define it anew.
